Wyrok

Treść orzeczenia

Sygn. akt II SAB/Wa 339/16

9 WYROK W IM I ENIU RZECZ Y POSPOLI T EJ POLSKIEJ Dnia 25 października 2016 r.

Wojewódzki Sąd Adm i nistracyjny w Warszawie

w składzie następującym :

Przewodniczący Sędzia WSA A nna M i e r zejewska

Sęd zi owie WSA Ada m Lipi ń ski

Sławomir Antoniuk (spr.)

po rozpoznaniu w trybie upro s zczonym w dniu 25 października 2016 r.

sprawy ze skargi

na bezczynność Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych

w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 4 marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej

- oddala skargę -

Na oryginale w t aśdw o podpisy

7 9 zoocinofiCz oryginałom

•Sylwia Mikufa

Sygn. akt II SAB/Wa 339/16

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 maja 2016 r. tHMHHBIII|MlMl^ wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na bezczynność Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 marca 2016 r. W skardze pe ł nomocnik skarżącej wniósł o zobowiązanie Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych do u d ost ę pnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wyroku organowi oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów za s tępstwa procesowego .

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał iż w dniu 4 marca 2016 r. skarżąca wniosła do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych o udostępnienie informacji publicznej, pop rz ez udostępnienie jej treści skargi Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na wyrok Krajowej I z by Odwoławczej z dnia 9 lipca 2015 r. w po ł ączonych sprawach pod sygna t ur ą: KIO 2328 i KIO 2361/15, po uprzedniej anonimiza c j i.

Pismem z dnia 16 marca 2016 r. Dyrektor Generalny Urzędu Zamówień Publicznych , działający z up o ważnienia Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych , poinformował skarżącą , że w ocenie organu wnioskowana informacja nie stanowi informacji pub l icznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 wr z eśnia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz . U. z 2015 r. poz . 2058 ze zm. - dalej jako u.d . i.p . ). W związku z tym stanowiskiem, do dnia złożenia niniejszej skargi organ nie rozpatrzył sprawy merytorycznie, tj. nie wydał decyzji odmawiającej udostępniania informacji publicznej w tr y bie określonym pr z ez właściwe przepisy, jak też nie udostępnił informacji publiczn e j, zgodnie z wnioskiem skarżącej .

W ocenie skarżącej wnioskowana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., zaś organ pozostaje w stanie bezczynności co do ro z patrzenia sprawy z wniosku z dnia 4 mar c a 2016 r.

Uzasadniając swe stanow i sko strona skarżąca podniosła, iż tryb wno s zenia pr z ez Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych skarg na orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej regulują pr z episy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. prawo zamówień publicznych (art. 8 i art. 198 ust. 4). Środki ochrony prawnej w systemie zamówień publicznych (skarga do Krajowej I z by Odwoławczej, skarga do sądu na wyrok Krajowej I z by Odwoławczej i ewentualnie skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego), inicjujące postępowania odwoławcze, stanowią element postępowania o udzielenie zamówienia publicznego . W świetle zaś art. 8 ust. 1 prawa zamówień publicznych, postępowanie o udzielenie zamówienia jest jawne. Przepis art. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji pro c edur udzielania zamówień pub lic znych na roboty budowlane, dostawy i usługi z dnia 31 marca 2004 r. (Dz . Urz . UE. L Nr 134, str. 114) stanowi, że ins ty tucje zamawiające zapewniają równe i niedyskryminacyjne traktowanie wykonawców oraz działają w sposób przejrzysty.

Strona skarżąca podkreśliła , iż Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych uznać należy za „w a d z ę publiczną" w rozumieniu u.d.i.p. Korzystając z prawa do wniesienia skargi na orzeczenie Krajowej I z by Odwoławczej , Prezes Urzędu Zamówień Publiczny działa w sferze imperium. Korzysta on bowiem ze swojej jednostronnej kompetencji, przyznanej mu wprost przez ustawę, zmierzając do zakwestionowan i a or z eczenia Krajowej I z by Odwoławczej i tym samym na zmianę rozstrzygnięcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Statystyki wskazują, iż Prezes Urzędu Zamówień Publicznych korzysta z instytucji skargi sporadycznie . Skoro zaś Prezes Urzędu czyni to tak rzadko, to sprawy te, z uwagi na prob l emy w nich poruszane, stanowią żywotny problem całego rynku zamówień publicznych i stosowania prawa zamówień publicznych w całym kraju. W efekcie in te rpretacja zakładająca brak możliwości u z nania tych skarg za informację pub l iczną prowadziłaby do wyeliminowania jakiejkolwiek społecznej kontroli nad działaniami Prezesa Urzędu, który to jest organem administracji rządowej i podejmuje swoje działania dysponując majątkiem publicznym . Uniemożliwiłaby też uzyskanie informacji o stanowisku co do interpretacji przepisów prob l ematy c znych przez centralny organ administracji zajmujący się zamówieniami publicznymi .

Odno s ząc się do stanowiska przedstawionego przez Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, w którym organ odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Adm i nistracyjnego z dnia 23 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 896/12, a w którym to wyroku Sąd uznał, że pozwy i pisma inicjujące postępowanie cywilne, składane przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa nie st a nowią informacji publicznej, pełnomocnik skarżącej podniósł , iż Prezes Urzędu nie dostrzegł istotnej różnicy, dla której nie można zestawić pism procesowych Prokuratorii Generalnej ze skargami na orzeczenia Krajowej I z by Odwoławczej składanymi przez wymienionego Prezesa . Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa działała bowiem w sferze dominium, zabezpieczając int e resy majątkowe Skarbu Państwa i występując w ich obronie . W niniejszej zaś sprawie, Prezes Urzędu działa w sferze imperium , korzystając ze swego w ł adczego uprawnienia zmierzającego do wpływania na kształt postępowania spornego pomiędzy stronami . Wniosek ten potw ie r d za np. Regulamin Organizacyjny Urzędu Zamówień Publicznych, który to w § 14 wprost okr e śla kompetencję Depa rt amentu Prawnego, jako „r e alizację zadań Prezesa". Skoro zaś zadania te zostały Prezesowi Urzędu powierzone w drodze ustawy i stanowią kompetencje w ł adcze, to m ies zczą się w sferze imperium tego organu. Sama zaś skarga cechuje się samoistnym bytem i poza samym postępowaniem sądowym jest nośnikiem informacji o pog l ądzie wyrażanym pr z ez Prezesa UZP, co do interpretacji spornych przepisów prawa zamówień publicznych . Strony kolejnych postępowań przed Krajową I z bą Odwoławczą mogą się na nie powoływać, tak jak na w s zystkie inne oficjalne stanowiska Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych .

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Zamówień Publicznych wniósł o jej oddalenie .

Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł , iż z przepisów Działu VI, Rozd z iału 3 ustawy Prawo zamówień publicznych wynika, że skarga jest środkiem odwoławczym od orzeczenia Krajowej I z by Odwoławczej , w y danego na skutek rozpoznania pr z ez I z bę odwołania, o którym mowa w art. 180 ust. 1 tej ustawy, jest pismem procesowym wszczynającym postępowanie skargowe przed sądem okręgowym (art. 198a ust.2) i ma charakter zbliżony do apelacji. Wniesiona pr z ez Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych skarga w trybie art. 198b ust. 4 powołanej ustawy na orzeczenie I z by, nie stanowi informacji publicznej. Skarga na orzeczenie I z by, z uwagi na swój charakter stanowi żądanie podjęcia określonych działań, wydania orzeczenia o określonej tr e ści, ma charakter wy ł ącznie procesowy i poza konkretnym postępowaniem sądowym (tj. tym, w którym została złożona) nie funkcjonuje . Jak wynika z art. 198c prawa zamówień publicznych, skarga jest szczegó l nym procesowym żądaniem, który musi spełniać określone formy prawne . Żądania skargi, zawarte w niej twierd z enia oraz wnioski dowodowe i procesowe, skierowane są wy ł ącznie do sądu orzekającego w sprawie , który ma wydać wyrok wiążący tylko strony tego procesu . Skarga, której celem jest weryfikacja prawid ł ow o ści orzeczenia wydanego pr z ez Krajową I z bę Odwoławczą , dotyczy tylko konkretnego, ustalonego w danej sprawie stanu faktycznego, zatem poza tym procesem nie ma racji bytu. Nie jest ona dokumentem dotyczącym spraw publicznych, w rozumieniu art. 1 ust . 1 u.d.i.p. Skutki wniesienia skargi do tycz ą tylko stron konkretnego postępowania sądowego . Skarga na or z eczenie Krajowej I z by Odwoławczej, jest konkretnym, całościowym dokumentem procesowym, którego wymogi formalne określa art. 198c powołanej ustawy. Z przywołanego przepisu wynika również, że skarga jest pismem procesowym . I s totę pisma procesowego definiuje pr z epis art. 125 k.p.c. ( st osowany w postępowaniu skargowym z mocy art . 198a ust. 2 ustawy prawo zamówień publicznych w zw . z art. 391 § 1 k.p.c . ) który stanowi , że pismo pro c esowe obejmuje wnioski i oświadczenia stron składane poza rozprawą . Wymogi formalne pisma procesowego określa art . 126 k.p.c .

Mając pow yż sze na względzie organ stwierdził , iż przedmiotowa skarga nie mieści się w żadnej z kategorii zakreślonej w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie jest dokumentem urzędowym, w szczególności nie jest dokumentem z przebiegu i efektów kontroli, nie jest równ i eż wystąpieniem, wnioskiem ani opinią .

Nawet gdyby przyjąć, z czym Prezes Urzędu się nie zgadza , że skarga na orzeczenie Krajowej I z by Odwo ł awczej wniesiona przez Prezesa Urzędu stanowi informację publiczną, to art. 1 ust . 2 u.d.i.p. oraz pr z episy k.p.c. nie dają podstawy prawnej do udostępnienia tego pisma pr o cesowego na podstawie u.d.i.p. Bowiem art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, iż jej uregulowania nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących inf o rmacjami pub l icznymi. Przepis ten wy ł ącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie , w jakim inna szczególna ustawa reguluje ten dostęp, a pozwala na jej stosowanie tam, gdzie ustawa szczególna nie reguluje kwestii dostępności informacji pub li cznych. Zgodnie zaś z art. 198a ust. 2 powołanej ustawy, postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi na or z eczenie Krajowej I z by Odwoławczej, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeks postępowania cywilnego o apelacji, jeżeli przepisy Rozdziału 3, Działu VI ustawy prawo zamówień publicznych nie stanowią inaczej .

Wykazując podobieństwo procesowe przedmiotowej skargi z pozwem w p o stępowaniu cywilnym , Prezes Urzędu Zamówień Publicznych powołał się na wyrok NSA z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 896/12 stwierdzający, iż pozew nie posiada cech informacji publicznej. Charakter skargi Prezesa Urzędu na wyrok Krajowej I z by Odwoławczej jest zaś taki sam, jak pozwu.

Zdaniem Prezesa Urzędu błędnie strona skarżąca odnosi przepis art . 8 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych do postępowania wywo ł anego wniesieniem skargi na orzeczenie Krajowej I z by Odwoławczej. Przepis art. 8 ust. 1 tej ustawy dot y czy bowiem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (tj. postępowania prow adz onego p rz ez zamawiającego, zmierzającego do wy ł onienia wykonawcy przedmiotu zamówienia i zawarcia z nim umowy), a nie postępowania sądowego t oc zącego się wskutek wniesienia skargi na orzeczenie Krajowej I z by Odwoławczej . Te same uwagi odnoszą się do przywo ł anych w skardze Dyrektyw . Przywołane w skardze zapisy adresowane są do zamawiających, a nie do Prezesa Urzędu działającego jako strona postępowania sądowego w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na orzeczenie I z by.

W piśmie procesowym z dnia 22 lipca 2016 r. u c zestnik postępowania - Stowar z yszenie siedzibą w Warszawie - przychyliło

się do stanowiska strony skarżącej, podniesionych w niej zarzutów i argumentacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuj e:

Stosownie do treści art . 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( te kst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a . ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie . Kontrola sądu obejmuje m.in. orzekanie w sprawach spraw na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a § 2 art. 3 p.p.s.a .

Na wstępie n i ezbędne jest wyjaśnienie, że zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a . w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prow a dzenie postępowania . Ustawodawca postanowił , że w trybie upr o szczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art . 120 p.p.s.a . ), natomiast skierowania sprawy do rozpoznania w tym trybie nie u z ależnił od woli strony.

Sąd ro z poznając sprawę w tym trybie nie dopatrzył się zasadności ska r g i.

Wskazać należy, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzj i, postanowienia lub innego aktu , lub nie podjął stosownej czynnoś c i . (vide: T . Woś /w:/ T. Woś (red . ), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami admini st racyjny m . . Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w u.d.i.p., następuje w formie czynności materialno- t e c hnicznej. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art . 14 ust . 2 u.d.i.p . wymagają formy decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p . ). Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z zastrzeżen i em ust . 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p . Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić w s kazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzeczn i ctwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzeczn ict wem) .

Ustawa o dostępie do informacji publicznej słu ż y realizacji konsty t ucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów w ł adzy publicznej (art . 61 Konstytucji Rzeczyposp oli tej Pols kie j) . Używając w art . 2 ust. 1 pojęcia „każdemu”, ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując , że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach . Przy czym owo „każdy" należy rozumieć , jako każdy człowiek ( o soba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznej , wskazuje w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane pr z ez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione . Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedm i otowy.

Jakkolwiek w sprawie nie jest kwestionowane, iż Prezes Urzędu Zamówień Publicznych jest organem władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p), a zatem w niniejszej sprawie spełniony jest zakres podmiotowy stosowania u.d.i.p., to jednak - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nie został spełniony zakres przedmiotowy stosowania ustawy. Żądana przez skarżącą skarga Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej - jako dokument procesowy służący wywołaniu określonego skutku prawnego w postępowaniu sądowym - nie zawiera treści, której należałoby przypisać walor informacji publicznej.

pjjęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Uwzględniając wszystkie te aspekty, można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, a które na podstawie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępniania informacji, które mają walor informacji publicznej, przy czym należy tu odróżnić dokumenty urzędowe od dokumentów prywatnych. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw.

Odnosząc się do treści wniosku skarżącej wyjaśnić należy, że w świetle art. 198a ust. 1 ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2164 ze zm.), na orzeczenie Izby stronom oraz uczestnikom postępowania odwoławczego przysługuje skarga do sądu. Z treści art. 198b ust. 1, 2 i 4 tej ustawy wynika, iż skargę za pośrednictwem Prezesa Izby wnosi się do sądu okręgowego właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania zamawiającego. Zaś w terminie 21 dni od dnia wydania orzeczenia skargę może wnieść także Prezes Urzędu, a do czynności podejmowanych przez Prezesa Urzędu stosuje się odpowiednio przepisy k.p.c. o prokuratorze.

Wymaga zaś podkreślenia, w świetle postanowień art. 198b ust. 2 i art. 198a ust. 1 powołanej ustawy, skargę na or z eczenie I z by rozpoznaje sąd okręgowy w ł aściwy dla siedziby lub miejsca zamieszkania zamawiającego, a w postępowaniu skargowym stosuje się odpowiednio pr z episy k.p.c. o apelacji ( eż eli przepisy Rozd zi ału 3 w Dziale nie stanowią inaczej). Wymagania formalne skargi określa art. 198c stanowiąc, iż skarga powinna czynić zadość wymaganiom pr z ewidzianym dla pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia , pr z yto c zenie zarzutów, zwięzłe ich u z asadnienie, wskazanie dowodów , a także wniosek o uchylenie or z eczenia lub o zmianę or z eczenia w całości lub w części .

Analiza powy ż szych r e gulacji prowadzi do wniosku, iż przedmiotowa skarga jest pismem pro c esowym wszczynającym postępowanie skargowe przed sądem okręgowym, ma charakter zbliżony do apelacji . In s tytucja skargi służy r oz strzygnięciu zasadności zarzutów stawianych pr z ez stronę postępowania o zamówienie pub l iczne orzeczeniu I z by Odwoławczej . Nie jest więc kontynuacją postępowania w sprawie zamówienia publicznego , co postuluje strona skarżąca, lecz odrębnym postępowaniem sądowym. W doktrynie dostrzega się, iż celem skargi, podobnie jak przy apelacj i, jest ponowne merytoryczne r oz poznanie sprawy w zakresie żądań zgłoszonych w odwołaniu. Sąd okręgowy, r oz poznając sprawę na skutek skargi, dokonuje pełnej kontroli prawidłowości postępowania i wydania ro z str z ygn i ęcia przez skład or z ekający. Or z eczenie zapadające w postępowaniu ze skargi to or z eczenie merytoryczne . R atio legis istnienia instytucji skargi do sądu na or z eczenia składów orzekających Krajowej I z by Odwoławczej wyznaczają tak ż e standardy prawa europejskiego, tj. art. 2 ust. 8 dyrektywy 89/ 665/E WG oraz art. 2 ust. 8 dyrektywy 92/13 /E WG . Przywołane pr z episy dyrektyw odwo ła w c zych zobowiązują państwa członkowskie, w sytuacji gdy organami odwo ła wczymi nie są sądy, do zapewnienia odwołania do sądu od orzeczenia niesądowego organu odwoławczego . Ponieważ Krajowa I z ba Odwoław c za nie jest sądem ani tr y bunałem w rozumieniu Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej , Rzeczpospol i ta Polska obowiązana jest do zapewnienia sądowej kontroli wydawanych pr z ez nią orzeczeń - pa t rz J . Jerzykowski, Komentar z do art. 198a ustawy - Prawo zamówień publicznych, LEX.

Skarga na orzeczenie Krajowej I z by Odwoławczej n iez ależnie czy została wniesiona pr z ez stronę, czy też Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, jest skierowanym do sądu żądaniem wydania określonego wyroku, sporządzonym w określonej przez procedurę formie. Jest to zatem procesowe żądanie, które musi spełniać określone formy prawne (art. 198c Prawa o zamówieniach publicznych). Jest więc szczeg ól nym dokumentem charakterystycznym dla sfery procesowej, mającym doprowadzić do wydania przez sąd or z eczenia rozstrzygającego spór, co do prawid ł owości wydanego przez I z bę Odwo ła w cz ą orzeczenia . Jest to dokument, k t óry istnieje, li tylko w ramach danego procesu i tylko na użytek danego procesu jest sporządzony i poza tym konkretnym procesem nie ma racji bytu. Skarga Prezesa Urzędu, również jak skarga samej strony, n i e istnieje poza pro c esem. Nie jest to zatem dokument, dot yc zący informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Taką informacją publiczną jest jedynie sam fakt wn i esienia skargi pr z ez Prezesa Urzędu , lecz nie tr eś ć skargi .

Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lip c a 2012 r. sygn . akt I OSK 896/12, w odniesieniu do pozwu , a co w ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie odnosi się r ó wn ie ż do skargi w trybie art. 198b ust. 4 ustawy Prawo zamówień publicznych : „Udostępnieniu podlegać może wy ł ącznie informacja publiczna, a więc informacja mająca walor "danych publicznych" w tym także takich, które przyjęły kształt dokumentów ur z ędowych, czego nie można stwierdzić w przypadku pozwu będącego dokumentem ściśle procesowym. Należy równ i eż zauważyć, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 1 ust. 2 stanowi, iż jej ur e gulowania nie naruszają pr z episów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis ten wyłącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim inna szczególna ustawa reguluje ten dostęp, a pozwala na jej stosowanie tam, gdzie ustawa szczególna nie r e guluje kwestii dostępności informacji publicznych . Udostępnienie pozwu jest natomiast możliwe wyłącznie w trybie uregulowanym w kodeksie postępowania cywilnego (...). Prawo wglądu do akt sprawy, otr z ymywanie odpisów i wyciągów regulują pr z episy k.p.c . (art. 9 i 525 k.p.c.). Gdyby nawet uznać, że tr e ść pozwu jest informacją publiczną, to na podstawie art . 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publiczn e j, jego udostępnienie określają odrębne ustawy".

Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie nie tylko pogląd ten w pełni podziela , ale ponadto nie dostrzega przy tym żadnych racjonalnych powodów do dokonania odmiennej oceny skargi Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych od wyżej przytoczonej oceny pozwu.

Nie może powyższej oceny zmienić podnoszony w skardze na bezczynność zarzut, iż Prezes Urzędu stosując powy ż szą instytucję ochrony prawnej działa w sferze imperium stojąc na straży jednolitości orzecznictwa w sprawach zamówień publicznych, jak też potr z eba u z yskania informacji o stanowisku tego organu „co do interpretacji przepisów prob le ma tycz nych*. Jeszcze raz podkreślenia wymaga , iż przedmiotowa skarga Prezesa Urzędu jest pismem procesowym posiadającym byt prawny w procesie przed sądem i nie służy informowaniu zainteresowanych podmiotów prywatnych o interpretacji przepisów ustawy Prawa Zamówień Publicznych . Ten cel jest realizowany w ramach przy z nanych Prezesowi kompetencji z art. 154c ust . 1 i 2 powołanej ustawy. W świetle powołanej regulacji, Prezes Urzędu dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów ustawy przez zamawiających , wydając w szczególności - z urzędu lub na wniosek - opinie, w których przedstawia interpretację pr z episów ustawy budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzeczn i ctwie, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów , Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejsk i ej . Opinia, o której mowa w ust . 1, zawiera w szczególnoś c i : 1) opis zagadnienia prawnego , w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów ustaw y ; 2) wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów ustawy wr az z uzasadnieniem prawnym. Celem przedm i otowej skargi nie jest u jed noli c enie stosowania przepisów Prawa Zamówień Publicznych, lecz rozstrzygniecie sporu w konkretnej sprawie . Dopiero wyrok sądowy posłuży organowi Zamówień Publicznych do wypowiedzenia się w kwestii rozbieżności w orzecznictwie. Zatem to wyrok sądowy, co nie jest w doktrynie i orzecznictwie kwestionowane, a nie skarga stanowi informację publiczną . Zainteresowany podmiot mo ż e się zapoznać ze stanowiskiem Prezesa Urzędu i uzyskać wiedzę o akceptacji bądź nie przedstawionej w skardze argumentacji z orzeczenia sądowego, który podlega udostępnień w oparciu o przepisy u.d.i.p . Zawarta w art. 6 ust. 2 definicja legalna dokumentu urzędowego może być odczytywana wyłącznie przez pry z mat art. 1 ust. 1, art . 3 ust. 1 pkt 2, art . 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tej ustawy, z których wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, a więc jedynie informacja o sprawach publicznych , mająca walor "danych publicznych " , w tym takich, które przyjęły kształt "dokumentów urzędowych", a w szczególności obejmująca " treś ć aktów administracyjnych i innych rozstrzygn i ę ć " , a także "dokumentację przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia , stanowiska , wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających". Skarga Prezesa Urzędu trak t owana jako dokument str i cte procesowy, nawet dotyczący istotnego dla interesu publicznego procesu, nie mieści się w kategoriach uregulowanych powy ż szym przepisem u.d.i.p. Skarga ta nie jest zwykłym dokumentem urzędowym, nie jest dokumentem z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniem, wnioskiem, czy opinią . Nie m i eści się zatem w pojęciu „danych publ i cznych”.

Skoro zatem wnioskowana przez skarżącego informacja nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p . , gdyż nie posiada przymiotu informacji publicznej , to w sprawie niniejszej nie mogło dojść ani do jej udostępnienia, a więc do dokonania czynności materialno-technicznej , ani też do odmowy jej udostępnienia , czyli wydania decyzji administracyjnej .

W sytuacji, gdy żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej, organ, do którego skierowano wniosek, winien jedynie pisemnie poinformować wnioskodawcę , że sprawa nie dotyczy informacji publicznej, co w sprawie niniejszej organ prawidłowo uczyn i ł .

Zatem z powyższych względów skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż Prezes Urzędu Zamówień Publicznych nie był w sprawie wniosku skarżącej z dnia 4 ma r ca 2016 r. o u d ostępnienie informacji publicznej bezczynny .

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddal i ł .

Na oryg i nała właściwe podp ła y 7 9 zoorinoAć z oryginałem

Sylwia Miku ł a

11