Wyrok V Ca 1396/10

Treść orzeczenia

untitled

ODPIS

Sygn. akt V Ca 1396/10

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lipca 2010 r

Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny-Odwoławczy

w składzie:

Przewodniczący: SSO Oskar Rudziński (spr.)

Sędziowie: SSO Bożena Miśkowiec

SSR del. Sylwia Urbańska Protokolant: Marcin Ponikowski

po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2010 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy ze skargi Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych

przeciwko zamawiającemu Narodowemu Bankowi Polskiemu Departamentowi Informatyki i Telekomunikacji

z udziałem Lexis Nexis Polska Sp. z o.o. Ochota Office Park 1 i

i Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o.

od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej

z dnia 30 kwietnia 2010 r„ sygn. akt KIO/UZP 577/10

1. oddala skargę;

2. zasądza od Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na rzecz Narodowego Banku Polskiego Departamentu Informatyki i Telekomunikacji oraz Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. kwoty po 1.200 (tysiąc dwieście)

złotych na rzecz każdego z nich tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu skargowym przed Sądem Okręgowym.

Na oryginale właściwe podpisy Za zgodność sekretarz S£ ODPIS

Sy gn, akt V Ca 1396/10

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dn. 30-04-2010 r. Krajowa Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie LexisNexis Polska Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie i orzekła o kosztach postępowania.

Powyższe orzeczenie skargą zaskarżył Prezes Urzędu Zamówień Publicznych w Warszawie zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a i b w zw. z art. 29 ust. 2 i 3 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z 29-01-2004 r. Prawo zamówień publicznych oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 192 ust. 2 oraz art. 180 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy.

Sad Okręgowy zważył, co następuje :

Skarga nie jest zasadna, choć niektóre zawarte w uzasadnieniu wywody prawne zasługują na aprobatę. Wywody te jednakże nie przystają do materiału dowodowego przedmiotowej sprawy. Nie mogą więc skutecznie wzruszyć prawidłowego orzeczenia K.I.O. Sąd Okręgowy przyjmuje za swoje rozważania Krajowej Izby Odwoławczej dodatkowo wskazując jak poniżej.

W pierwszej kolejności szczególnego podkreślenia, — co było wielokrotnie i dobitnie 1

podnoszone zarówno przez zamawiającego jak i przystępującego do odwołania - wymaga fakt, iż zarówno podmiot zamawiającego — centralna instytucja R.P. znajdująca swe umocowanie w Konstytucji, choćby art. 227 — jak i przedmiot zamówienia, a więc jedynie aktualizacja posiadanego już i aktualnie (w dacie postępowań o zamówienie) eksploatowanego zgodnie z posiadaną bezterminową licencją systemu LEX OMEGA, musi w sposób zasadniczy determinować odpowiednie procedowanie i właściwe osadzenie w przepisach prawa i faktach.

Dlatego też niektóre poglądy prawne zawarte w skardze, choć teoretycznie prawniczo poprawne nie mają tu zastosowania.

Ponownie przypomnieć więc trzeba, iż w pełni zobiektyzowaną potrzebą zamawiającego było aktualizowanie posiadanego systemu informacji prawniczej, a nie pozyskiwanie nowego rozwiązania. Z tej już choćby przyczyny można podzielić argumentację zamawiającego, iż skarżący myli pojęcia „przedmiotu zamówienia”, — który nie miał ulegać zmianie — z pojęciem „opisu przedmiotu zamówienia”. Umknął również uwadze skarżącego fakt, iż zamawiający nie miał obowiązku umieszczenia w biuletynie ogłoszenia o zamiarze zawarcia umowy.

Najistotniejszą kwestią w tej sprawie jest de facto brak właściwej inicjatywy dowodowej zarówno po stronie odwołującej jak i skarżącej. Odnośnie ostatniego podmiotu stanowi o tym art. 198 a u. o zam. pub. - nakazujący stosować odpowiednio przepisy kpc, zaś pierwszego z nich art. 190 u. o zam. pub., a także regulaminu postępowania odwoławczego. Wskazać dodatkowo należy, iż zgłoszony przez odwołującego na rozprawie przed K.I.O. (k. 43) wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego „na okoliczności na czym polegała ostatnia aktualizacja bazy aktów prawnych LEX OMEGA” w żadnym wypadku nie może być uznany za pozostający w związku z zasadniczymi kwestiami (choćby tymi wymienionym wyżej) tego postępowania, podlegał więc automatycznemu oddaleniu. Szczególnego podkreślenia wymaga tu fakt, iż w dniu rozprawy, w swym piśmie z dn. 27-IV-br., przystępujący do odwołania b, szczegółowo i aż nader konkretnie przedstawił swe stanowisko, które de facto stanowiło rozszerzone uzasadnienie treści „opisu przedmiotu zamówienia”. Tak więc ponad wszelką wątpliwość stwierdzić należy, iż odwołujący mógł a wydaje się, że wręcz powinien zgłosić stosowne wnioski dowodowe na próbę obalenia zaprezentowanego tam stanowiska, co ewentualnie winno również znaleźć swój wyraz w prawidłowo sformułowanej tezie postulującej o powołanie biegłego. Tym wymogom odwołujący nie sprostał, mimo iż sporządzone przez ten podmiot pisma są b. obszerne i zawierające rozbudowane wywody prawne, - które o czym wyżej wzmiankowano nie przy stają do materiału dowodowego sprawy.

Ta sama w zasadzie argumentacja odnosi się do treści skargi. Trudno i w niej dopatrzeć się jakichkolwiek konkretnych wniosków dowodowych (dla podważenia stanowiska zamawiającego i przystępującego zapewne dowód z opinii biegłego byłby niezbędny) lub konkretnych (a nie ogólnie teoretycznych) kontrargumentów wynikających choćby z uzasadnienia k. 10. Jeszcze raz więc przypomnieć trzeba, iż zarówno zamawiający jak i przystępujący bardzo szeroko, a nade wszystko konkretnie uzasadniając swą motywację właśnie w realiach tego postępowania uzasadnili prawidłowość zamiaru (i de facto sfinalizowania) zawarcia umowy w trybie „z wolnej ręki” po myśli art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u. o zam. pub. Tak więc jedynie poprzez dowodne obalenie tej argumentacji można było jedynie podważyć wyrok K.I.O. - czemu skarżący nie sprostał. Poza ową konkretną motywacją zasadności zawarcia umowy w trybie wyżej cytowanego przepisu skarżący również nie wykazał (a wręcz okoliczność tą całkowicie przemilcza) by zachodziły zasadniczo inne, zmienione, okoliczności niż te, które legły u podstaw Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dn. 21-11-2005 r. po zawarciu umowy zakupu programu LEX OMEGA z wolnej ręki - i w oparciu, o którą to zgodę zamawiający do tej pory program ten eksploatował uzyskując również nań bezterminową licencję, co oczywiście nie jest zbieżne z koniecznością aktualizacji. Sądowi Okręgowemu z urzędu wiadomym jest, iż w 2005 r.

Wolters Kluwer nie był jedynym podmiotem, który oferował kompleksową informację prawniczą

— w każdym razie skarżący nie próbował nawet dowodnie wykazać by było inaczej.

Z tych względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 198 lit. f ust. 2 u. p o zam. pub., zas' o kosztach z mocy art. 108§ 1 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.

Na oryginale właściwe podpisy Za zgodność