Postanowienie KIO 176/22 z 3 lutego 2022 r.

Uzasadnienie

Zamawiający - Uniwersytet Warszawski, prowadzi postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego, którego przedmiotem jest „Ochrona fizyczna osób i mienia w budynku Uniwersytetu Warszawskiego położonego w Warszawie przy ul. Smyczkowej 14 i udostępnienie patroli interwencyjnych”.

Dnia 21 stycznia 2022 roku, wykonawcy wspólnie ubiegający się o udzielenie zamówienia: MM SERVICE SECURITY sp. z o.o., MAXUS sp. z o.o. z siedzibą w Łodzi (dalej „ Odwołujący ”) wnieśli odwołanie do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej.

Wpis od odwołania został wniesiony w wysokości 15 000,00 zł.

Szacunkowa wartość zamówienia przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ustawy Pzp.

Ustalenia Izby

Izba ustaliła, iż do postępowania odwoławczego - po stronie zamawiającego, skuteczne przystąpienie zgłosił wykonawca J. K. z siedzibą w Pruszkowie (dalej „przystępujący”).

Zamawiający, dnia 31 stycznia 2022 roku, przesłał do Izby odpowiedź na odwołanie, w której oświadczył, iż uwzględnia odwołanie w całości.

Izba w toku posiedzenia z udziałem stron stwierdziła niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionego przystępującego o terminie posiedzenia z udziałem stron. Izba podkreśla, że zawiadomienie do przystępującego było kierowane 3-krotnie.

Zgodnie z art. 549 ust. 4 ustawy Pzp, niestawiennictwo strony oraz uczestnika postępowania odwoławczego prawidłowo zawiadomionego o terminie rozprawy nie wstrzymuje rozpoznania odwołania.

Izba stwierdziła, że wskutek prawidłowego wezwania, przystępujący miał możliwość stawienia się na posiedzeniu i bronienia swych interesów. Jego niestawiennictwo w okolicznościach wskazanych powyżej wywołuje negatywne skutki procesowe.

Przystępujący nie zdecydował się skorzystać ze swojego prawa, gdyż nie stawił się na posiedzenie Izby wyznaczone na 3 lutego 2022 r. W ocenie Izby powyższe jest równoważne z rezygnacją z prawa do wniesienia sprzeciwu wobec uwzględnienia przez zamawiającego zarzutów przedstawionych w odwołaniu.

Dostrzeżenia wymaga, że posiedzenie z udziałem stron i uczestników postępowania jest tą fazą postępowania odwoławczego, która bezpośrednio poprzedza rozprawę. Na tym etapie strony prezentują swoje ostateczne stanowiska procesowe, co do podtrzymania lub cofnięcia odwołania, uwzględnienia zarzutów przedstawionych w odwołaniu czy wniesienia sprzeciwu wobec tej ostatniej czynności, od których to stanowisk uzależnione jest skierowanie odwołania do rozpoznania na rozprawie. Dobrowolny brak udziału w tej fazie postępowania odwoławczego należy uznać za rezygnację z uprawnień do reprezentowania swoich interesów.

Tym samym w analizowanej sprawie skład orzekający podzielił stanowisko już uprzednio wyrażane przez Izbę w podobnych sytuacjach, m.in. w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2016 r. (sygn. akt KIO 2214/16), postanowieniu z dnia 1 grudnia 2015 r. (sygn. akt KIO 2534/15), postanowieniu z dnia 9 czerwca 2010 r. (sygn. akt KIO 991/10), postanowieniu z dnia 27 czerwca 2012 r. (sygn. akt KIO 1264/12), postanowieniu z 4 września 2014 r. (sygn. akt KIO 1710/14), postanowieniu z dnia 11 sierpnia 2010 r. (sygn. akt KIO 1575/10) i postanowieniu z dnia 21 września 2015 r. (sygn. akt KIO 1963/15), postanowienie z dnia 30 lipca 2019 r. (sygn. akt KIO 1353/19) .

Tym samym, Izba stwierdziła, że przystępujący nie wniósł sprzeciwu od uwzględnienia przez zamawiającego zarzutów odwołania.

Krajowa Izba Odwoławcza stwierdziła, że postępowanie odwoławcze należało umorzyć na podstawie przepisu art. 568 pkt 3 w zw. z art. 522 ust. 2 ustawy Pzp. Orzekając o kosztach postępowania odwoławczego, Krajowa Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę okoliczność, iż uwzględnienie odwołania miało miejsce przed otwarciem posiedzenia i rozprawy, zatem koszty te znoszą się wzajemnie stosownie do § 9 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 roku w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania (Dz. U. z 2020 r., poz. 2437 ze zmianami), orzekając w tym zakresie o konieczności zwrotu kwoty wpisu uiszczonego przez odwołującego.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.