Postanowienie I CZ 140/10 z 25 listopada 2010 r.

Uzasadnienie

Zespół Opieki Zdrowotnej w D. złożył do Sądu Okręgowego skargę na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 2 sierpnia 2010 r. , w którym uwzględniono odwołanie M. O. złożone w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na roboty budowlane (k. 17-29 akt sprawy). Skargę tę połączono z wnioskiem o zwolnienie wnoszącego skargę od opłaty od powyższej skargi z powołaniem się skarżącego na własną, trudną sytuację finansową.

Postanowieniem z dnia 2 września 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił wniosek skarżącego jako nieuzasadniony. Postanowienie to zostało zakwestionowane w zażaleniu wniesionym przez Zespół Opieki Zdrowotnej w D.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powstaje przede wszystkim kwestia prawnej dopuszczalności wniesionego zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2010 r. w świetle postanowienia art. 394 1 § 1 pkt 2 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie Sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Wniesione zażalenie nie dotyczy sytuacji objętej tym przepisem.

Postanowienie z dnia 2 września 2010 r. nie jest postanowieniem Sądu drugiej instancji i nie obejmuje tej kategorii kosztów, o których wspomina art. 394 1 § 1 pkt 2 k.p.c.

W tej sytuacji należało odrzucić zażalenie jako niedopuszczalne (art. 394 1

§ 3 k.p.c., w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i w zw. z art. 373 k.p.c.).