Postanowienie KIO 1826/25 z 26 maja 2025 r.

Uzasadnienie

9 maja 2025 r. wykonawca ”Szkuner” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Władysławowie (dalej jako „Odwołujący”) wniósł odwołanie w prowadzonym przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z siedzibą w Warszawie w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na usługi o tytule „Przegląd klasowy jednostki pływającej należącej do RZGW w Szczecinie”. Odwołanie to zostało wniesione przy użyciu środka komunikacji elektronicznej - na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych – i nie zostało przekazane na elektroniczną skrzynkę podawczą Urzędu Zamówień Publicznych.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie postępowania przy rozpoznawaniu odwołań przez Krajową Izbę Odwoławczą „pisma w postępowaniu odwoławczym w postaci elektronicznej wnoszone przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, zgodnie z art. 508 ust. 2 ustawy, przekazuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą Urzędu lub na wskazany adres poczty elektronicznej, przy użyciu których obsługiwana jest korespondencja Izby, przy czym odwołanie i zgłoszenie przystąpienia do postępowania odwoławczego przekazuje się na elektroniczną skrzynkę podawczą Urzędu”.

Wobec treści tego przepisu należy stwierdzić, że jeżeli odwołanie jest wnoszone w postaci elektronicznej, wyłącznie w przypadku wniesienia go w sposób określony w § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia – czyli przekazania na elektroniczną skrzynkę podawczą Urzędu Zamówień Publicznych – odwołanie jest wniesione prawidłowo i skutecznie, a wniesienie odwołania przy użyciu środka komunikacji elektronicznej w inny sposób jest nieprawidłowe i nieskuteczne (na co wielokrotnie wskazywała Krajowa Izba Odwoławcza w uzasadnieniach wydanych orzeczeń dotyczących sposobu wnoszenia odwołania czy wymienionego w tym przepisie obok odwołania zgłoszenia przystąpienia do postępowania odwoławczego – w zakresie odwołań np. wyroku z 19 lutego 2025 r. wydanego w sprawie o sygn. akt KIO 73/25 KIO 75/25 czy postanowienia z 31 grudnia 2024 r. wydanego w sprawie o sygn. akt KIO 4709/24).

Brak jest przy tym podstaw do uznania, że wniesienie odwołania w postaci elektronicznej na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, jest prawidłowe i skuteczne, ze względu na to, że w postępowaniu odwoławczym pismo w postaci elektronicznej może być wnoszone na ww. adres do doręczeń elektronicznych zgodnie z art. 508 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (dalej jako „Pzp”).

Zgodnie z tym przepisem „pisma w formie pisemnej wnosi się za pośrednictwem operatora pocztowego, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, osobiście, za pośrednictwem posłańca, a pisma w postaci elektronicznej wnosi się przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, w tym na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych”, przy czym wymaga wskazać, że przecinek oraz wyrazy „w tym na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych” po wyrazach „komunikacji elektronicznej” dodano w tym przepisie na mocy art. 142 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych.

Mając na uwadze brzmienie art. 508 ust. 2 Pzp przed powyższą zmianą i po niej, w wyniku której zawiera on sfomułowanie „przy użyciu środków komunikacji elektronicznej, w tym na adres do doręczeń elektronicznych (…)”, należy stwierdzić, że powyższą zmianą brzmienia ww. przepisu w istocie włącznie wyszczególniono ww. adres do doręczeń elektronicznych jako jeden ze środków komunikacji elektronicznej, z czego wynika, iż wniesienie w postępowaniu odwoławczym pisma w postaci elektronicznej na ww. adres do doręczeń elektronicznych stanowi jeden ze sposobów wniesienia pisma w postępowaniu odwoławczym przy użyciu środków komunikacji elektronicznej. Nie ma tym samym podstaw do uznania, że po dokonaniu powyższej zmiany brzmienia ww. przepisu wniesienie pisma na ww. adres do doręczeń elektronicznych jest odrębnym od wniesienia pisma przy użyciu środków komunikacji elektronicznej sposobem, w jaki może zostać wniesione w postępowaniu odwoławczym pismo w postaci elektronicznej.

Norma wynikająca z art. 508 ust. 2 Pzp przed powyższą zmianą brzmienia tego przepisu, jak i po niej była więc taka sama - w postępowaniu odwoławczym pismo w postaci elektronicznej wnosi się przy użyciu środka komunikacji elektronicznej – nie sposób więc uznać, że powyższa zmiana powodowała zmianę w zakresie normy wynikającej z § 4 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie postępowania przy rozpoznawaniu odwołań przez Krajową Izbę Odwoławczą - iż w postępowaniu odwoławczym odwołanie w postaci elektronicznej wnosi się poprzez przekazanie go na elektroniczną skrzynkę podawczą Urzędu Zamówień Publicznych. Powyższa zmiana brzmienia art. 508 ust. 2 Pzp nie uzasadnia zatem przyjęcia, że – w przeciwieństwie do niekwestionowanego przed tą zmianą stanowiska – wykonawca nie jest zobowiązany do wniesienia odwołania w postaci elektronicznej poprzez przekazanie go na elektroniczną skrzynkę podawczą Urzędu Zamówień Publicznych, w związku z czym wniesienie go przy użyciu środków komunikacji elektronicznej w inny sposób (w szczególności na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych) jest prawidłowe i skuteczne.

Wobec powyższego w sytuacji, gdy odwołanie nie zostało przez Odwołującego przekazane w sposób zgodny z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, nie można było uznać, że wykonawca ten w sposób prawidłowy i skuteczny - zgodny z § 4 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie postępowania przy rozpoznawaniu odwołań przez Krajową Izbę Odwoławczą – wniósł odwołanie w postaci elektronicznej, a w konsekwencji, że dopuszczalne jest prowadzenie postępowania odwoławczego. Przyjęcie, iż w takiej sytuacji postępowanie to powinno być prowadzone, powodowałoby, że ww. przepis w zakresie, w jakim określa sposób wniesienie odwołania (a także zgłoszenia przystąpienia do postępowania odwoławczego) byłby przepisem martwym, pozbawionym jakiegokolwiek znaczenia, a postępowanie odwoławcze musi być prowadzone bez względu na to, przy użyciu jakiego środka komunikacji elektronicznej zostało wniesione odwołanie w postaci elektronicznej – do czego brak jest podstaw.

Dalsze postępowanie odwoławcze należy więc uznać za niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 568 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (dalej jako „Pzp”), „Izba umarza postępowania odwoławcze, w formie postanowienia, w przypadku stwierdzenia, że dalsze postępowanie stało się z innej przyczyny zbędne lub niedopuszczalne”.

Wobec stwierdzenia, że dalsze postępowanie odwoławcze stało się niedopuszczalne, Izba umorzyła to postępowanie na podstawie art. 568 pkt 2 Pzp.

Koszty postępowania

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 557 Pzp oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania. Zgodnie z art. 557 Pzp „w wyroku oraz w postanowieniu kończącym postępowanie odwoławcze Izba rozstrzyga o kosztach postępowania odwoławczego”. Stosownie do § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia „w przypadku umorzenia postępowania odwoławczego przez Izbę w całości ze względu na stwierdzenie, że dalsze postępowanie stało się z innej przyczyny zbędne lub niedopuszczalne, zgodnie z art. 568 pkt 2 ustawy, koszty znosi się wzajemnie”. Zgodnie z tymi przepisami Izba nakazała dokonanie zwrotu na rzecz Odwołującego kwoty uiszczonej tytułem wpisu od odwołania.