Postanowienie X Ga 146/08 z 19 czerwca 2008 r.

Uzasadnienie

W dniu 29 kwietnia 2008r. wykonawca VolkerRail Polska Sp. z o.o. we Wrocławiu wniósł skargę na wyrok wydany w dniu 15 kwietnia 2008r. przez Krajową Izbę Odwoławczą, którym oddalono odwołanie wykonawcy od rozstrzygnięcia przez zamawiającego PKP Polskie Linie Kolejowe SA. Oddział Regionalny Wrocław protestu z dnia 6 marca 2008r. w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego.

Wykonawca zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 i 2 ustawy Prawo zamówień publicznych oraz przepisu § 1 pkt 2 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może zadać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane. W skardze wykonawca domagał się, aby nakazać zamawiającemu dokonanie zmiany treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia poprzez usunięcie z niej zapisów niezgodnych z powołanymi przepisami prawa, ewentualnie wnosił o unieważnienie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.

W dniu 19 czerwca 2008r. po wywołaniu sprawy przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu pełnomocnik wykonawcy oświadczył, iż cofa skargę od orzeczenia KIO i wnosi o umorzenie postępowania. Pełnomocnik zamawiającego oświadczył, iż cofa wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Zgodnie z art. 194 ustawy z dnia 29.01.2004r. Prawo zamówień publicznych ( Dz. U. z 2007, Nr 223, poz.1655 ) w postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeks postępowania cywilnego o apelacji. Dlatego też na mocy art. 391 § 2 kpc postępowanie skargowe należało umorzyć wobec cofnięcia skargi.

Na marginesie wskazać trzeba, iż wobec cofnięcia skargi dopiero po wywołaniu sprawy i rozpoczęciu posiedzenia , na które sprawa została skierowana, brak jest podstaw do zwrotu opłaty uiszczonej od skargi zważywszy na regulację art. 79 ust. 1 pkt 3 ppkt a ustawy z dnia 28.07.2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z 18.02.1982r., sygn. IV CZ 15/82).