Postanowienie XIX Ga 224/09 z 12 czerwca 2009 r.

Uzasadnienie

Składając skarcę od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie ł, rzędu Zamówień Publicznych w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2009 r. Konsorcjum firm wymienionych w sentencji złożyło wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej od skargi z uwagi na niemożność wygospodarowania środków na koszty sądowe. Skarżący, składający się z podmiotów gospodarczych dotkniętych bezpośrednio skutkami globalnego kryzysu, nie posiada wolnych środków' finansowych ani ntajalku, który' mógłby przeznaczyć na opłatę sądową.

Sąd Okręgowy, do klóregti skarga wpłynęła, postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r,. wniosek o zwolnienie od kosztów oddalił, nie sporządzając uzasadnienia, a odpis orzeczenia doręczył skarżącemu z pouczaniem, iż nic przysługuje od niego zażalenie.

Mimo pouczenia, skarżący od powyższego postanowienia złożył zażalenie kierując je do Sądu Okręgowego, który orzeczenie wydał Domagał się zmiany postanowienia poprzez zwolnienie go od opłaty od skargi zarzucając brak uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i wskazując, że nie dysponuje środkami dostatecznymi na poniesienie opłaty od skargi, co podniósł we wniosku. Zmuszanie go do wydatkowania środków przeznaczonych na bieżące koszty działalności przedsiębiorstwa na koszty sądowe prowadzi do zaciągnięcia zobowiązań, których być może nie będzie w sranie spłacić.

Sąd Okręgowy zważył CO następuje:

Zażalenie jitko niedopuszczalne podlega odrzuceni u,

Stosowitie do art.l94§2 ustawy Prawo zamówień publicznych - w postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi od orzeczenia KIO - Sąd stosuje odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego o apelacji, o ile przepisy działu 4 pzp nie stanowiąinaczej,

■Nic ulega przy tym wątpliwości, że Prawo zamówień publicznych nie reguluje w ogóle kwestii związanych z opłaceniem skargi, zwolnienia od kosztów sądowych czy leż systemu środków odwoławczych w tej materii, Stąd też przepisy kodeksu postępowania cywilnego znajdą zastosowanie wprost.

Sąd Okręgowy, rozpoznający skargę na wyrok KIO działa jak Sąd 11-ej instancji (por. też ań,19$ ust.4 Prawa zamówień publicznych), co oznacza, iż środki odwoławcze od orzeczeń tego Sądu dopuszczalne są tylko wówczas gdy przepis ustawy tak stanowi, Katalog orzeczeń Sądu Ii-ej instancji zaskwżalnych do Sądu Najwyższego, zawiera przepis urt.Jó^k.p-e. Postanowienie o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych w katalogu tym się nie mieści, co skutkować musiało odrzuceniem zażalenia jako niedopuszczalnego na podstawie art.373 k.p.c, w zw, z art.397§2 k.p.e. i art.194 ust.2 Prawa zamówień publicznych,

Na marginesie wskazać tez należy, iż. Sąd nić ma obowiązku uzasadniać aiii z urzędu ani na wniosek postanowień wydanych na posiedzeniu niejawnym od których nic przysługuje środek odwoławczy {por, art.357 k.p.c).

Wreszcie mylny jest pogląd skarżącego, iż jego oświadczenie że nic może wygospodarowałć dostatecznych środków na koszty sądowa jest wystarczające dla uwzględnienia jego wniosku o zwolnienie od tych kosztów. Znajdujący w tym zakresie zastopowanie przepis art. 103 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wymaga wykazania (udowodnienia), że podmiot ubiegający się o zwolnienie od kosztów nie ma dostatecznych środków na ich pokrycie. Skarżący na tę okoliczność żadnych dowodów nic złożył, a samo jego oświadczenie koliduje także z decyzją KIO nakazującą zwrot na rzecz skarżącego (odwołującego stę) kwoty 12,713 zł z sumy wpisu uiszczonej przy wnoszeniu odwołania. Kwota ta przekraczała 4-rokrotnie wysokość opłaty od skargi, którą zresztą skarżący na wezwanie Sądu uiścił w dniu 5 czerwca 20Ó9 r.

Powyższe rozważania pozostają jednak bez znaczeniu dla stwierdzenia niedopuszczalności .^żnienią^ podlegającego odrzuceniu, o czym postanowiono jak