Postanowienie KIO 977/20 z 29 czerwca 2020 r.

Uzasadnienie

Mając na uwadze powyższe odwołujący wniósł o nakazanie zamawiającemu unieważnienia czynności unieważnienia postępowania oraz unieważnienia czynności odrzucenia oferty odwołującego, dokonania ponownego badania i oceny ofert, wezwanie odwołującego do uzupełnienia szczegółowego opisu oferowanego przedmiotu zamówienia (co stanowi żądanie ewentualne) i wybór oferty odwołującego, jako oferty najkorzystniejszej.

Działając w imieniu i na rzecz zamawiającego, w dniu 25 czerwca 2020 r., odpowiedź na odwołanie w formie pisemnej wniósł pełnomocnik strony wskazując, iż zamawiający uwzględnia odwołanie i zobowiązuje się do unieważnienia czynności unieważnienia postępowania, unieważnienia czynności odrzucenia oferty odwołującego, dokonania ponownej oceny ofert i wezwania odwołującego do uzupełnienia szczegółowego opisu oferowanego przedmiotu zamówienia.

Ponadto Izba stwierdziła spełnienie przesłanek art. 185 ust. 2 i 3 p.z.p. i dopuściła do udziału w postępowaniu odwoławczym wykonawcę IT Solution Factor Sp. z o.o., ul. Popularna 4/6, 02-472 Warszawa, zgłaszającego przystąpienie po stronie zamawiającego.

Na wyznaczonym posiedzeniu z udziałem stron stawił się zamawiający i odwołujący, natomiast przystępujący - prawidłowo powiadomiony o terminie posiedzenia - się nie stawił

(zawiadomienie z dnia 23 czerwca 2020 r. w aktach sprawy).

Krajowa Izba Odwoławcza zważyła, co następuje

Zgodnie z art. 186 ust. 3 p.z.p. „Jeżeli uczestnik postępowania odwoławczego, który przystąpił do postępowania po stronie zamawiającego, nie wniesie sprzeciwu co do uwzględnienia w całości zarzutów przedstawionych w odwołaniu przez zamawiającego, Izba umarza postępowanie, a zamawiający wykonuje, powtarza lub unieważnia czynności w postępowaniu o udzielenie zamówienia zgodnie z żądaniem zawartym w odwołaniu.” Zatem na kanwie omawianej normy przesłankami obligującymi Izbę do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania odwoławczego, które muszą zaistnieć łącznie są: 1) skuteczne oświadczenie woli zamawiającego o uwzględnieniu zarzutów zawartych w odwołaniu, 2) brak oświadczenia przystępującego co do wniesienia sprzeciwu, względem autorewizji zamawiającego.

Dalej skład orzekający wskazuje, że sprzeciw - zgodnie z art. 186 ust. 5 p.z.p. - przystępujący wnosi w formie pisemnej lub ustnie do protokołu. Warto zaznaczyć, iż ustawodawca nie dokonał szczegółowej regulacji terminu w jakim przystępujący może złożyć oświadczenie o sprzeciwie. Nie budzi to jednak wątpliwości interpretacyjnych, gdyż termin ten skorelowany jest ze skutkami procesowymi określonymi w ustawie - w zależności od etapu, na którym znajduje się postępowanie odwoławcze, w chwili uwzględnienia odwołania przez zamawiającego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt postępowania zainicjowanego odwołaniem skład orzekający stwierdził, że zamawiający pismem z dnia 25 czerwca 2020 r. w sposób skuteczny wyraził wolę uwzględnienia zarzutów przedstawionych w odwołaniu, natomiast na wyznaczonym posiedzeniu przystępujący nie stawił się.

Zdaniem składu orzekającego w ustalonym stanie rzeczy moment zamknięcia posiedzenia stanowił termin stanowczy na złożenie oświadczenia o sprzeciwie, wobec uwzględnienia odwołania przez zamawiającego. Posiedzenie jest etapem na którym zapada decyzja Izby o skierowaniu odwołania do rozpoznania na rozprawie, zaś do tego konieczne jest istnienie w sprawie sporu, który Izba może rozstrzygnąć. Wniesienie sprzeciwu przez przystępującego stanowi zatem conditio sine qua non kontynuacji postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy zamawiający uznaje za zasadne zarzuty postawione przez odwołującego - ponieważ skutkiem prawnym braku sprzeciwu uczestnika postępowania jest materialny zanik sporu. Natomiast w kontradyktoryjnym procesie przed Izbą istnienie sporu warunkuje możliwość wydania merytorycznego rozstrzygnięcia i wobec braku oświadczenia przystępującego o sprzeciwie, sprawa nie zostanie skierowana na rozprawę. Izba zatem zobligowana jest - w związku z brakiem możliwości wydania orzeczenia merytorycznego - do podjęcia rozstrzygnięcia formalnego, poprzez umorzenie postępowania odwoławczego.

Przystępujący nie stawił się na posiedzeniu, co należało poddać ocenie przez pryzmat

§ 21 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie regulaminu postępowania przy rozpoznawaniu odwołań który stanowi, że „Niestawiennictwo strony oraz uczestnika postępowania odwoławczego prawidłowo zawiadomionego o terminie rozprawy nie wstrzymuje rozpoznania odwołania.” Przepis ten na mocy § 3 przedmiotowego rozporządzenia stosuje się odpowiednio do posiedzeń. W ocenie składu orzekającego niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionego przystępującego na posiedzeniu stanowi o de facto rezygnacji z czynnego uczestnictwa w postępowaniu odwoławczym i stanowi o braku zgłoszenia sprzeciwu wobec częściowego uwzględnienia odwołania.

W wywiedzionym stanie faktycznym i prawnym Izba stwierdziła spełnienie przesłanek opisanych w art. 186 ust. 3 p.z.p. i zobligowana była postępowanie umorzyć, w związku z czym orzeczono jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego wydano na podstawie art. 186 ust. 6 pkt 2 lit. b p.z.p., który stanowi, iż w okolicznościach art. 186 ust. 3 p.z.p., jeżeli zamawiający uwzględnił zarzuty przed otwarciem rozprawy koszty postępowania znosi się wzajemnie, zaś zwrotu kwoty uiszczonej z tytułu wpisu dokonano zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 marca 2010 roku w sprawie wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania oraz rodzajów kosztów w postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania (Dz. U. z 2018 r. poz. 972).

Przewodniczący: