Postanowienie KIO 4518/24 z 7 stycznia 2025 r.

Uzasadnienie

PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: Zamawiający) prowadzi na podstawie przepisów ustawy z 11 września 2019 r. — Prawo zamówień publicznych postępowanie w trybie przetargu nieograniczonego pn.: „Zaprojektowanie i wykonanie robót dla zadania pn. Poprawa bezpieczeństwa na wybranych przejazdach kolejowo-drogowych na terenie: IZ Częstochowa, IZ Kielce, IZ Kraków, IZ Nowy Sącz, IZ Opole, IZ Rzeszów, IZ Sosnowiec, IZ Tarnowskie Góry w ramach przedsięwzięcia pn. „Poprawa bezpieczeństwa na przejazdach kolejowych - etap VII” realizowanego w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO)”, numer postępowania: 9090/IREZA5/18509/05183/24/P, (dalej: Postępowanie).

Ogłoszenie o zamówieniu opublikowane 21 listopada 2024 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej pod numerem 711538-2024.

2 grudnia 2024 r. wykonawca Zakłady Automatyki Kombud S.A. z siedzibą w Radomiu (dalej: Odwołujący), wniósł odwołanie zarzucając Zamawiającemu naruszenie:

1. art. 134 ust. 1 pkt 6 oraz art. 99 ust. 1, 2 i ust. 4 w zw. z art. 16 pkt 1 i 3 oraz art. 17 ust. 1-2 w zw. z art. 362 Pzp przez określenie terminów realizacji zamówienia (terminu końcowego oraz terminów pośrednich), o których mowa w ust. 3 (w tym pkt 1) IDW oraz § 4 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 Umowy w sposób nieuwzględniający wszystkich wymagań i okoliczności mających wpływ na czas niezbędny do realizacji przedmiotu zamówienia, jako terminów zbyt krótkich, faktycznie uniemożliwiających realizację przedmiotu zamówienia w wyznaczonym terminie, a przez to nieproporcjonalnych, a jednocześnie narzucających ubieganie się o udzielenie zamówienia w warunkach naruszenia zasady uczciwej konkurencji oraz jednoczesnego braku zapewnienia jego najlepszej jakości i efektów w stosunku do środków, które zostaną przeznaczone na jego realizację;

2. art. 387 § 1 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 8 ust. 1 Pzp przez sformułowanie niemożliwych do dotrzymania terminów realizacji Umowy, które skutkować będą nieważnością umowy o świadczenie niemożliwe;

3. art. 431 Pzp w zw. z art. 16 pkt 1-3 Pzp oraz art. 17 ust. 1 Pzp oraz art. 5 i art. 353 1 Kc w zw. z art. 8 ust. 1 Pzp przez określenie w § 28 ust. 7 Umowy po stronie Zamawiającego prawa do dochodzenia na zasadach ogólnych odszkodowania przekraczającego wysokość zastrzeżonej kary umownej bez określenia maksymalnego limitu odpowiedzialności kontraktowej wykonawcy na zasadach ogólnych, co w sposób rażąco nieproporcjonalny narusza równowagę kontraktową stron, przerzuca na wykonawcę niemożliwe do oszacowania ryzyka kontraktowe i sprzeciwia się tym samym naturze stosunku zobowiązaniowego oraz zniechęca wykonawców do składania ofert w Postępowaniu i ogranicza konkurencję, wymuszając ubieganie się o udzielenie zamówienia w warunkach braku zapewnienia jego najlepszej jakości i efektów w stosunku do środków, które zostaną przeznaczone na jego realizację.

3 stycznia 2025 r. Odwołujący złożył oświadczenie o wycofaniu odwołania. Izba uznała w tej sytuacji, że odwołanie zostało skutecznie wycofane przed otwarciem rozprawy. Zgodnie z art. 520 ust. 2 Pzp cofnięte odwołanie nie wywołuje skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z wniesieniem odwołania do Prezesa Izby. W konsekwencji Izba stwierdziła, że zachodzą przesłanki umożliwiające umorzenie postępowania.

Koszty postępowania

O kosztach postępowania odwoławczego Izba orzekła na podstawie art. 557 i 575 Pzp w zw. z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania z dnia 30 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 2437), nakazując dokonanie na rzecz Odwołującego zwrotu z rachunku Urzędu Zamówień Publicznych 90% kwoty uiszczonej tytułem wpisu.

Mając na uwadze powyższe, orzeczona jak w sentencji.