Postanowienie III Ca 516/14 z 24 września 2014 r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r. Krajowa Izba Odwoławcza odrzuciła odwołanie Wiolety Fic prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Centrum Usług Pralniczych bluu -Wioleta Fic z siedzibą w Nowym Targu w postępowaniu prowadzonym przez Szpital Powiatowy im. Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem i obciążyła ją kosztami postępowania.

Powyższe orzeczenie zostało w całości zaskarżone skargą przez Wioletę Fic, która zarzuciła:

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że zamawiający otrzymał kopię odwołania w dniu 22 lipca 2014 r. podczas gdy prawidłowo organ powinien ustalić, że w dniu 21 lipca 2014 r. zamawiający miał faktyczną możliwość zapoznania się z treścią odwołania,

2. naruszenie art. 189 ust 2 pkt 7 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych poprzez jego błędne zastosowanie,

3. naruszenie art. 180 ust. 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych poprzez jego błędne zastosowanie,

4. nieważność, postępowania wskutek pozbawienia strony możności obrony swych praw.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zarządzeniem z dnia 3 września 2014 r. skarżąca została wezwana o uiszczenie w terminie 7 dni opłaty od skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej w kwocie 5.000 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 września 2014 r.

W dniu 18 września 2014 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do opłacenia skargi, równocześnie uiszczając wymaganą opłatę. Uzasadniając wniosek wskazała, że nie upoważniła pełnomocnika do ponoszenia opłat związanych z prowadzeniem tej sprawy. W chwili otrzymania wezwania przebywała na urlopie w Rumunii, w miejscu pozbawionym zasięgu telefonii komórkowej. Nie można było się z nią skontaktować. Do kraju wróciła nocą z 16/17 września 2014 r., a pełnomocnik skontaktował się z nią 17 września 2014 r. Niezwłocznie po uzyskaniu informacji dokonała brakującej wpłaty. W związku z tym wniosek o przywrócenie terminu zdaniem skarżącej, winien zostać uwzględniony.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji skarga podlega odrzuceniu, gdyż w zakreślonym terminie nie została uzupełniona poprzez uiszczenie należnej opłaty.

Termin do uiszczenia opłaty ocf czynności procesowej nie podlega przywróceniu. Przepis art 168 k.p.c. przewiduje przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Czynnością procesową jest wniesienie środka zaskarżenia - w tym wypadku skargi - który powinien spełniać wymagania formalne i być należycie opłacony. Opłacenie środka odwoławczego nie jest odrębną czynnością procesową, a to oznacza, iż nie może być skutecznie wniesiony wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od tego rodzaju środka zaskarżenia. Wniosek o przywrócenie terminu może dotyczyć apelacji (w tym przypadku skargi), a nie tylko usunięcia jej braku w postaci opłaty (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., V Cz 44/08, OSNC - ZD 2009/2/55 i powołane w jego uzasadnieniu wcześniejsze orzeczenia). Już choćby z tego względu wniosek o przywrócenie terminu złożony w tej sprawie nie zasługiwał na uwzględnienie.

Nawet gdyby jednak przyjąć, że pismo pełnomocnika skarżącej stanowiło wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, brak byłoby jakichkolwiek podstaw do jego uwzględnienia.

Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że w wypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu, należy mieć na względzie działania pełnomocnika oraz, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1999 r., I PKN 76/99, OSNAP i US 2000/11/431 i powołane w jego uzasadnieniu inne orzeczenia).

Chybione zatem było twierdzenie zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, że pełnomocnik nie jest zobowiązany do ponoszenia opłat za stronę. Wręcz przeciwnie, mieć trzeba na uwadze, że w przypadku działania przez pełnomocnika procesowego, obowiązek uiszczenia opłaty obciąża nie stronę postępowania cywilnego, lecz ustanowionego pełnomocnika (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2001 r., II CKN 348/00, LEX nr 1166354).

Pełnomocnik skarżącej był zatem zobowiązany do uiszczenia opłaty od skargi i w zakreślonym terminie tego nie uczynił. Nie mogą go usprawiedliwiać okoliczności dotyczące samej skarżącej, związane z jej pobytem za granicą. Pełnomocnik ten reprezentował skarżącą w postępowaniu przed Krajową Izbą Odwoławczą. Wnosząc skargę do Sądu wiedział, że podlega ona opłaceniu, a także w jakiej wysokości opłata winna zostać uiszczona. Mógł zatem pobrać na ten cel od skarżącej stosowną zaliczkę albo- zagwarantować sobie taki z nią kontakt aby uiszczenie opłaty w terminie było możliwe i pewne.

Należy podkreślić, że przy ocenie okoliczności wskazanych jako usprawiedliwienie wniosku o * przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy procesowe, przy uwzględnieniu także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Na stronie i pełnomocniku procesowym ciąży obowiązek takiego uregulowania łączących ich stosunków faktycznych i prawnych oraz takiego zorganizowania obsługi prawnej, by możliwe było właściwe wypełnienie przez pełnomocnika obowiązków procesowych, a w rezultacie wadliwa organizacja-komunikacji pomiędzy stroną, a jej pełnomocnikiem procesowym z zasady nie może stanowić przyczyny wyłączającej winę w uchybieniu terminu. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 lipca 2012 r., V CZ 25/12, (LEX nr 1228460) zajął takie stanowisko w okolicznościach faktycznych tożsamych z istniejącymi w sprawie niniejszej, a Sąd Okręgowy podziela je w całości.

Skoro skarżąca zdecydowała się na wyjazd za granicę wiedząc o toczącym się postępowaniu przed Krajową Izbą Odwoławczą, a następnie podjęła decyzję o wniesieniu skargi na orzeczenie tej Izby, jej obowiązkiem było takie uregulowanie kontaktów z pełnomocnikiem, by wszystkie czynności niezbędne do prawidłowego jej wniesienia (także uiszczenie opłaty), mogły być dokonane w terminie.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy oddalił wniosek o przywrócenie terminu, orzekając jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 198e ust. 2 w zw. z art. 198a ust. 2 ustawy Prawo zamówień publicznych, w zw. z art. 168 k.p.c. oraz odrzucił skargę, orzekając jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 198e ust 1 ustawy Prawo zamówień publicznych.

Sąd Okręgowy oddalił zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek przeciwnika skargi o zwrot kosztów postępowania. Przeciwnik skargi nie wykazał, by poniósł jakiekolwiek koszty związane z postępowaniem sądowym, mającym na celu rozpoznanie skargi od orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej. Nie uiścił on żadnej opłaty, nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie był wzywany do stawiennictwa w Sądzie, dlatego jego żądanie nie zasługiwało na uwzględnienie.