Postanowienie X Ga 214/10 z 8 września 2010 r.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 roku Krajowa Izba Odwoławcza odrzuciła odwołanie wniesione przez Przedsiębiorstwo Instalacyjno - Inżynieryjne „INSMONT” spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w Chodzieży i obciążyła odwołującego się kosztami postępowania odwoławczego.

Pismem z dnia 4 maja 2010 roku odwołujący się wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie w części dotyczącej obciążenia kosztami postępowania. Powyższa skarga nie została przez skarżącego opłacona. Zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2010 roku skarżący został wezwany do uiszczenia opłaty os skargi w wysokości 50.000,00 zł stanowiącej pięciokrotność wpisu wniesionego od odwołania w sprawie, której dotyczy skarga ( art. 34 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych w postaci opłaty od skargi w uzasadnieniu wskazując, iż w chwili obecnej spółki nie stać na ponoszenie takich kosztów. Skarżący wskazał również, iż „ wpis winien odnosić się jedynie do kwestii kosztów ” , wobec tego nie może być stosunkowy, a także z ostrożności wniósł zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego ustalające wymiar opłaty. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2010 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu odmówił zwolnienia skarżącego od kosztów w zakresie dotyczącymi opłaty od skargi. Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2010 roku skarżący ponownie został wezwany do uiszczenia opłaty od skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej.

Wezwanie zostało doręczone na adres skarżącego i odebrane przez osobę uprawnioną do odbioru przesyłki w dniu 15 lipca 2010 roku. Do dnia dzisiejszego nie uiszczono opłaty od skargi.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należało wskazać, iż zażalenie na zarządzenie przewodniczącego określające wymiar opłaty od skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej i wzywające do jej uiszczenia, jest niedopuszczalne. W postępowaniu, które toczy się przed Sądem na skutek wniesienia skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej, Sąd Okręgowy stosuje przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji (art. 198 a ust. 2 - Prawo zamówień publicznych) i pełni funkcję Sądu II instancji. Z przepisu art. 198g ust. 1 Prawa zamówień publicznych wynika, że od wyroku sądu rozpoznającego skargę, stronie postępowania nie przysługuje skarga kasacyjna. Stosując zatem przepisy Kodeksu postępowania cywilnego wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 394 1 § 2 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienia Sądu II instancji kończące postępowanie w sprawie, ale tylko w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna. Skoro w niniejszej sprawie skarga kasacyjna uczestnikowi postępowania nie przysługuje, to brak też podstaw do przyjęcia dopuszczalności zażalenia.

Wobec powyższego na podstawie art.397 § 2 kpc w związku z art. 370 kpc orzeczono jak w pkt. 1 sentencji.

Natomiast odnosząc się do skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej, wskazać należało, że skarżący nie uzupełnił braków skargi w terminie, tj. nie uiścił stosownej opłaty.

Dlatego też, przy uwzględnieniu treści art. 198e przywołanej ustawy orzeczono jak w pkt. 2 sentencji.

SSO Jolanta Waltrowska

SSO Ewa Kaźmierczak

SSO Piotr Majchrzak

"Oryginał należycie podpisano > Odpis sporządzono

' /w na ń, Owższ-y -Sekretarz- Sądowy

Sy Iw lePMg w rzy niak