Postanowienie KIO 2156/26 z 21 maja 2026 r.

Uzasadnienie

W dniu 4 maja 2026 r. wykonawca Budimex S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej jako „ Odwołujący ”) wniósł odwołanie do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonym przez TAURON Wytwarzanie S.A. z siedzibą w Jaworznie (dalej jako „ Zamawiający ”) na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320 ze zm., „ Pzp ” ) w trybie przetargu nieograniczonego pn.: „ Budowa źródła ciepła dla miasta Jaworzna”, (znak sprawy: PZP/TW/01785/2026), zwane dalej „ Postępowaniem ”.

Ogłoszenie o zamówieniu zamieszczone w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej pod numerem: 280761-2026 w dniu 24.04.2026 r. Odwołujący zarzucił Zamawiającemu naruszenie:

1) „ art. 8 ust. 1 ustawy Pzp w zw. z art. 5 i 3531 KC w zw. z art. 473 § 1 KC w zw. z art. 483 KC w zw. z art. 484 § 2 KC w zw. z art. 16 ustawy Pzp (§ 14 Wzoru Umowy), poprzez:

a) zastrzeżenie przez Zamawiającego górnego limitu wszystkich kar umownych o rażąco wygórowanej wysokości 30% Wynagrodzenia umownego netto, b) ustanowienie kary umownej z tytułu odstąpienia od Umowy z przyczyn leżących po stronie Wykonawcy na poziomie 30% Wynagrodzenia umownego netto, przy jednoczesnym ograniczeniu kary na rzecz Wykonawcy do 10% Wynagrodzenia umownego netto (trzykrotna dysproporcja), c) dopuszczenie kumulacji kar umownych za naruszenie parametrów dyspozycyjności oraz za zwłokę w usuwaniu wad, co prowadzi do wielokrotnego obciążenia Wykonawcy sankcjami za konsekwencje tego samego zdarzenia, co jest nadmiernym i nieadekwatnym obciążeniem wykonawcy w stosunku do specyfiki realizacji i uwarunkowań rynkowych, będąc jednocześnie postanowieniem niekorzystnym dla wykonawców, naruszającym równowagę stron umowy i prowadzącym do naruszenia praw podmiotowych wykonawców;

2) art. 16 pkt 1 i pkt 3 ustawy Pzp w zw. z art. 431 ustawy Pzp w zw. z art. 353¹ KC (§ 17 ust. 3–9 Wzoru Umowy), poprzez przyznanie Zamawiającemu uprawnienia do zawieszenia wykonywania Umowy „z ważnych dla siebie powodów" bez określenia maksymalnego okresu zawieszenia oraz bez przyznania Wykonawcy prawa do odstąpienia od Umowy w przypadku przedłużającego się zawieszenia, przy jednoczesnym wyraźnym wyłączeniu prawa Wykonawcy do żądania wykonania Umowy w całości;

3) art. 439 ust. 1 i ust. 2 PZP w zw. z art. 16 pkt 1 i pkt 3 ustawy Pzp w zw. z art. 353¹ KC (§ 22 ust. 7 Wzoru Umowy), poprzez ukształtowanie klauzuli waloryzacyjnej w sposób nieodpowiadający celowi waloryzacji wynikającemu z ustawy Pzp, w szczególności poprzez:

• ustanowienie progu uruchomienia waloryzacji na poziomie 5% skumulowanego wskaźnika,

• ograniczenie zakresu waloryzacji do jedynie połowy punktów procentowych przekraczających próg 5%,

• ustanowienie limitu łącznej zmiany wynagrodzenia brutto na poziomie zaledwie 10% w całym okresie trwania Umowy ”.

Zarzuty i żądania odwołania

Odwołujący wniósł o uwzględnienie odwołania oraz nakazanie Zamawiającemu dokonania zmiany treści SWZ w sposób wskazany w uzasadnieniu niniejszego odwołania.

Odwołujący wskazał, że ma interes we wniesieniu odwołania, gdyż: „ W wyniku naruszenia przez Zamawiającego wskazanych przepisów ustawy Pzp interes Odwołującego w uzyskaniu zamówienia doznał uszczerbku, ponieważ Odwołujący jest wykonawcą zainteresowanym pozyskaniem przedmiotowego zamówienia i może ponieść szkodę na skutek naruszeń, których dopuścił się Zamawiający. Szkoda ta polega na wyłączeniu możliwości pozyskania zamówienia, a w konsekwencji osiągnięcia zysku w związku z jego realizacją. Powyższe dowodzi naruszenia interesu w uzyskaniu zamówienia, co czyni zadość wymaganiom określonym w art. 505 ust. 1 ustawy Pzp do wniesienia Odwołania. ” Do postępowania odwoławczego po stronie Odwołującego przystąpił wykonawca Control Process S.A. z siedzibą w Warszawie.

Odwołujący w piśmie procesowym z dnia 20 maja 2026 r. oświadczył, że cofa wniesione odwołanie w całości.

Izba ustaliła i zważyła, co następuje

Zgodnie z art. 520 ust. 1 Pzp odwołujący może cofnąć odwołanie do czasu zamknięcia rozprawy. Art. 520 ust. 2 Pzp stanowi, że cofnięte odwołanie nie wywołuje skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z wniesieniem odwołania do Prezesa Izby.

W niniejszej sprawie Odwołujący w piśmie z dnia 20 maja 2026 r. jednoznacznie oświadczył, że cofa odwołanie wniesione w przedmiotowym Postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Cofnięcie odwołania nastąpiło przed wyznaczonym terminem posiedzenia z udziałem stron.

Jak podkreśla się w doktrynie, odwołujący jest dysponentem wniesionego przez siebie odwołania, co przejawia się również w uprawnieniu do jego wycofania. Krajowa Izba Odwoławcza nie bada i nie ocenia przyczyn cofnięcia odwołania. Weryfikacji podlega wyłącznie formalna skuteczność złożenia oświadczenia o jego cofnięciu. Skuteczne cofnięcie odwołania jest wiążące dla Krajowej Izby Odwoławczej. Ponadto cofnięcie odwołania nie wymaga zgody pozostałych stron i uczestników postępowania.

Zgodnie z art. 568 pkt 1 Pzp Izba umarza postępowania odwoławcze, w formie postanowienia, w przypadku cofnięcia odwołania.

W niniejszej sprawie ziściły się przesłanki do zastosowania tego przepisu. Odwołujący skutecznie wycofał odwołanie, co rodzi konieczność umorzenia postępowania odwoławczego. Tym samym Izba na podstawie art. 568 pkt 1 Pzp w zw. z art. 520 Pzp postanowiła o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Zgodnie z art. 557 Pzp w wyroku oraz w postanowieniu kończącym postępowanie odwoławcze Izba rozstrzyga o kosztach postępowania odwoławczego.

W niniejszej sprawie postępowanie odwoławcze zostało umorzone w całości na skutek cofnięcia odwołania przed otwarciem rozprawy nie później niż w dniu poprzedzającym dzień, na który został wyznaczony termin rozprawy lub posiedzenia z udziałem stron lub uczestników postępowania odwoławczego. W konsekwencji zastosowanie znalazł § 9 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania (Dz.U. z 2020 r. poz. 2437).

Mając na względzie powyższe, Izba nakazała zwrócić na rzecz Odwołującego 90% kwoty wpisu uiszczonego od odwołania. Odwołujący uiścił wpis w wysokości 20 000 zł, a zatem do zwrotu pozostaje kwota 18 000 zł.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.