Postanowienie KIO 4311/26 z 24 września 2026 r.

Uzasadnienie

Zamawiający Gmina Bytom , dalej: „ zamawiający ” prowadzi, na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych, dalej: „ ustawa Pzp ”, postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego, którego przedmiotem jest: „Odbieranie i zagospodarowanie odpadków komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych na terenie miasta Bytom”, dalej: „ postępowanie ”.

Ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 30 kwietnia 2026 r. pod numerem 300002-2026.

31 sierpnia 2026 r. wykonawca FCC Polska Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Pruszkowie, dalej: „ odwołujący ” wniósł odwołanie wobec treści ogłoszenia o zamówieniu i wobec treści dokumentów zamówienia, zmienionych w dniu 21.08.2026 r., w szczególności postanowień Specyfikacji Warunków Zamówienia, dalej jako „SWZ”, „OPZ” i oraz niezgodnych z wymaganiami wynikającymi z przepisów ustawy projektowanych postanowień umowy w sprawie zamówienia publicznego.

Odwołujący zarzucił zamawiającemu naruszenie przepisu

1. art. 439 ust. 2 pkt 4 ustawy Pzp w zw. z art. 527 ustawy Pzp w zw. art. 5 Kc, art. 58 § 1 i 2, art. 353 1 Kc i w zw. 8 ust. 1 ustawy Pzp poprzez niewykonanie pkt 1.3 sentencji wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 10 lipca 2026 roku wydanego w sprawie o sygn. akt KIO 2226/26, w którym Izba nakazała zamawiającemu modyfikację dokumentacji zamówienia poprzez zmianę wymagania w zakresie obowiązku wykonawcy osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oraz sposobu ustalenia kary umownej za nieosiągnięcie tego poziomu — przez dostosowanie tego wymagania oraz kary do realnych możliwości osiągnięcia tego parametru w ramach realizacji umowy;

2. art. 99 ust. 1 i ust. 2 ustawy Pzp w zw. z art. 134 ust. 1 pkt 20 ustawy Pzp w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy Pzp w zw. z art. 433 pkt. 2 i 3 ustawy Pzp w zw. z art. Kc i w zw. z art. 5 Kc w zw. z art. 353¹ Kc w zw. z art. 387 § 1 Kc w zw. z art. 58 Kc w zw. z art. 16 pkt 1 i 3 ustawy Pzp poprzez ponowne dokonanie opisu przedmiotu zamówienia w sposób kreujący obowiązek wykonawcy, który jest niemożliwy do zrealizowania. Obowiązkiem tym jest osiągnięcie w danym roku kalendarzowym rocznych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wskazanych w art. 3b ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: „poziomu recyklingu”) na poziomie:

a) za rok 2027 – 30,00%,

b) za rok 2028 – 32,00%,

c) za rok 2029 – 34,00%, w którym usługa ma być świadczona tylko przez 2 miesiące, co pomimo wprowadzonej w tym zakresie zmiany SWZ, nadal stanowi przeniesienie obowiązku jaki ustawodawca nakłada na zamawiającego, a który to obowiązek, na podstawie nowego obowiązującego od 21.08.2026 r. brzmienia postanowień § 3 ust. 1 pkt 5 i § 10 oraz § 26 ust. 1 pkt 29 wzoru umowy zamawiający przenosi na wykonawcę, pomimo, że wykonawca nie jest adresatem normy prawnej określonej w ww. przepisie ustawy (nie posiada uprawnień do egzekwowania od mieszkańców prawidłowego segregowania odpadów) oraz ze wskazaniem, że naruszenie przepisu polega na tym, że w takim przypadku zamawiający obarczył wykonawcę odpowiedzialnością przekraczającą odpowiedzialność jaką ustawodawca ustalił za osiągnięcie poziomów recyklingu, o których mowa w art. 3b ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 733.), dalej jako: „u.c.p.g”, pod rygorem nałożenia na wykonawcę kary umownej w wysokości 240 000 zł osobno za każdy brakujący procent poziomu recyklingu, czyli kary umownej dotkliwszej niż ta, która wynika z ww. przepisów. Powyższe świadczy o nałożeniu kary umownej w oderwaniu od okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (art. 471 Kc) oraz art. 433 pkt 2 i 3 ustawy Pzp. Z tej przyczyny zamawiający niezgodnie z ww. przepisami przerzucił na wykonawcę obowiązki, którym ten nie jest w stanie sprostać i dodatkowo jeszcze zaostrzył karę za jego niewykonanie, co wynika z faktu jakim jest to, że:

a) zamawiający znacznie podniósł wysokość kary za nieosiągnięcie poziomów recyklingu w stosunku do pierwotnego brzmienia postanowień wzoru umowy, ponieważ ustalił tę karę jako 240 000 zł za każdy 1% nieosiągniętego poziomu recyklingu. Znając aktualny poziom recyklingu osiągany przez Odwołującego, który obecnie od lat świadczy te usługę na rzecz Zamawiającego i osiąga maksymalnie 27,51% poziomu recyklingu, pewne jest, że przy obecnej regulacji umownej będzie musiał zapłacić kary umowne, bowiem nie jest możliwe osiągnięcie poziomów recyklingu na poziomie wskazanym w SWZ. Aby móc porównać wysokość tej kary do uprzednio, pierwotnie określonej regulacji musimy ją przeliczyć w taki sposób, aby ustalić, ile wynosi kwota kary za 1 Mg odpadów w przypadku nieosiągnięcia poziomu recyklingu w sytuacji, gdy 1% nieosiągniętego poziomu recyklingu to 240 000 zł kary. Po przeliczeniu zgodnie z kalkulacją przedstawioną w uzasadnieniu do niniejszego odwołania, stawka ta kształtuje się w sposób następujący:

Wymagany poziom recyklingu w SWZ wg zmiany z 31.08.2026 r.

Wartość procentowa jakiej zabranie do osiągnięcia poziomów określonych w SWZ Wg aktualnych danych dot. osiąganego poziomu recyklingu przez rzeczywiście świadczącego usługę w na rzecz Zamawiającego 1 Wysokość kary za nieosiągnięcie 1 Mg odpadów liczona wg wzoru z nowego brzmienia SWZ

Szacunkowa wysokość kary za nieosiągnięcie 1 Mg odpadów liczona wg rozporządzenia – kara ustalona w pierwotnym brzmieniu SWZ w 2027 r. – 30%

2,49 %

614,67zł

410,58 zł

w 2028 r.– 32%

4,49 %

512,22 zł

431,11 zł

w 2029 r.- 34%

6,49 %

3.073,34 zł

452,66 zł

1 SPRAWOZDANIE PODMIOTU ODBIERAJĄCEGO ODPADY KOMUNALNE OD WŁAŚCICIELI NIERUCHOMOŚCI, dla miasta Bytom za 2025 r.

Tak określona regulacja postanowień umowy wyraźnie pokazuje, że zamawiający wprawdzie obniżył procentową wysokość poziomu recyklingu do 30 % w 2027 r. (co i tak jest poziomem zbyt wysokim i nierealnym do osiągniecia), ale podwyższył, zaostrzył wysokość kary do 240 000 zł za każdy nieosiągniętego poziomu recyklingu czyli w taki sposób dokonał zmiany SWZ, że z nałożonych w ten sposób kar umownych uzyska wyższą kwotę, która de facto może pokryć wysokość kar za nieosiągnięcie poziomów recyklingu w ustawowo wymaganej wysokości a nawet przewyższyć wysokość kary jaka zostanie nałożona na zamawiającego zgodnie z rozporządzeniem w sprawie wysokości kary za nieosiągnięcie poziomów recyklingu! A to w istocie powoduje, że ryzyko finansowe wynikające z określonej w umowie odpowiedzialności wykonawcy za nieosiągnięcie poziomów recyklingu wg postanowień aktualnej treści umowy jest nawet większa niż to, które było przed zmianą SWZ. Tymczasem zgodnie z Wyrokiem KIO z dnia 10.07.2026 r. w sprawach KIO 2226/26 i KIO 2942/26 Izba nakazała zamawiającemu modyfikację dokumentacji zamówienia poprzez zmianę wymagania w zakresie obowiązku wykonawcy osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oraz sposobu ustalenia kary umownej za nieosiągnięcie tego poziomu — przez dostosowanie tego wymagania oraz kary do realnych możliwości osiągnięcia tego parametru w ramach realizacji umowy. zamawiający wprowadził zmianę, jednak zdaniem odwołującego zmniejszając wysokość poziomu do poziomu – jaki nie jest możliwy do osiągniecia i jednocześnie zwiększając wysokość kary umownej spowodował, że nadal mamy do czynienie z sytuacją, w której zamawiający oczekuje realizacji świadczenia niemożliwego;

b) poziomy recyklingu liczone są dla zamawiającego z wielu rożnych źródeł, z których jednym tylko jest umowa jaka ma być realizowana w wyniku rozstrzygnięcia przedmiotowego przetargu, rażącym naruszeniem zasady proporcjonalności jest ustanowienie kary umownej liczonej od całości kary jaką ma zapłacić zamawiający, a nie tylko od tej części strumienia odpadów, która stanowi przedmiot umowy;

c) ustawa z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1852 z późn. zm.) – powoduje, że od 1 października 2025 roku zaczął obowiązywać system kaucyjny w Polsce, który pozbawił wykonawców przedmiotowego zamówienia odpadów, które mają kluczowe znaczenie w osiągnięciu poziomu recyklingu, natomiast zamawiający odpady pochodzące z „systemu kaucyjnego” może wliczyć do swojego poziomu recyklingu. Długofalowe skutki wejścia w życie systemu kaucyjnego na sposób realizacji usługi są trudne do określenia, a przekładają się na możliwości osiągnięcia poziomów recyklingu przez wykonawcę;

d) istnieje problem słabej jakości selektywnej zbiórki odpadów komunalnych „u źródła” – największa grupa odpadów w całym strumieniu – około 60% to odpady zmieszane, z których możliwe jest odzyskanie ok 5%;

e) mieszkańcy mogą kompostować odpady ulegające biodegradacji w przydomowych kompostownikach, co bezpośrednio wpływa na ograniczenie możliwości osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu przez wykonawcę;

f) wykonawca nie ma wpływu na to, jakie odpady zostaną wytworzone przez mieszkańców i właścicieli nieruchomości objętych gminnym systemem odbioru odpadów komunalnych;

g) z najnowszych uwarunkowań prawnych w zakresie rocznych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz poziomów składowania, zmienionych uwarunkowań prawnych co do metodologii wyliczenia tych poziomów, spadającego popytu na surowce, z powyżej wskazanych powodów odwołujący wskazał, że zamawiający określił w § 26 ust. 1 pkt 29 wzoru umowy obowiązek zapłaty kary umownej za niewykonanie obowiązku spoczywającego de facto na gminie a dot. osiągnięcia rocznych poziomów recyklingu w sposób niemożliwy do zrealizowania przez wykonawcę, a do tego na podstawie § 26 ust. 1 pkt 29 wzoru umowy ustanowił kary umowne za niewykonanie tego obowiązku w sposób rażąco wygórowany i nieproporcjonalny do przedmiotu zamówienia oraz ustanowił obowiązek zapłaty kary umownej za okoliczności, za które wykonawca nie może ponosić odpowiedzialności, a ponadto w pkt 13.4 OPZ przerzucił na Wykonawcę odpowiedzialność za dobór instalacji do zagospodarowania odpadów w zakresie osiągnięcia poziomów, zatem de facto obciążył go odpowiedzialnością za działania podmiotu trzeciego, na którego procesy technologiczne i wydajność odzysku Wykonawca nie ma żadnego wpływu, co stanowi naruszenie art. 433 pkt 2,3 ustawy Pzp w zw. z art. 471 Kc oraz równowagi kontraktowej stron umowy oraz zasady zachowania uczciwej konkurencji, proporcjonalności oraz równego traktowania wykonawców, a także zasady współżycia społecznego art. 5 Kc, co uniemożliwia wykonawcom prawidłowe skalkulowanie ryzyk kontraktowych i prawidłową wycenę oferty. Już tylko zestawienie określonego w § 26 ust. 1 pkt 29 wzoru umowy opisu kary umownej w zestawieniu z obowiązkiem określonym w § 3 ust. 1 pkt 5 i w § 10 wzoru umowy, pkt 13.4., pkt 14 OPZ oraz z znanym zamawiającemu na zasadzie faktu notoryjnego stanu faktycznego, zgodnie z którym nie jest możliwe osiągnięcie poziomów recyklingu (dane z poprzednich lat), powoduje, że wykonawca obciążany został odpowiedzialnością za nienależyte wykonanie umowy oraz ryzykiem kar umownych, których podstawa nałożenia na wykonawcę powstanie nawet przy dochowaniu przez wykonawcę najwyższej staranności, z powodów całkowicie od niezależnych od wykonawcy, co czyni zaskarżone postanowienia dokumentacji przetargowej nieproporcjonalnymi do przedmiotu zamówienia. ewentualnie (w przypadku uznania zarzutu wskazanego w pkt 1 powyżej za niezasadny):

3. art. 433 pkt 2, 3 ustawy Pzp w zw. z art. 471 Kc w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy Pzp w z art. 353¹ Kc oraz art. 5 Kc w zw. z art. 483 § 1 Kc poprzez zastrzeżenie na rzecz zamawiającego kar umownych za nieosiągnięcie przez wykonawcę tzw. poziomów recyklingu tj. postanowień § 26 ust. 1 pkt 29 wzoru umowy, bez uwzględnienia przez zamawiającego okoliczności takich jak, to że:

a) zamawiający znacznie podniósł wysokość kary za nieosiągnięcie poziomów recyklingu w stosunku do pierwotnego brzmienia postanowień wzoru umowy, co kształtuje się w sposób następujący:

Wymagany poziom recyklingu w SWZ wg zmiany z 31.08.2026 r,

Szacunkowa wysokość kary za nieosiągnięcie 1 Mg odpadów liczona wg rozporządzenia – kara ustalona w pierwotnym brzmieniu SWZ Wysokość kary za nieosiągnięcie 1 Mg odpadów liczona wg wzoru z nowego brzmienia SWZ w 2027 r. – 30% 410,58 zł 614,67zł w 2028 r.– 32% 431,11 zł 512,22 zł w 2029 r.- 34% 452,66 zł 3.073,34 zł

Tak określona regulacja postanowień umowy wyraźnie pokazuje, że zamawiający wprawdzie obniżył procentową wysokość poziomu recyklingu do 30 % w 2027 r. (co i tak jest poziomem zbyt wysokim i nierealnym do osiągniecia), ale podwyższył, zaostrzył wysokość kary za każdy 1 Mg nieosiągniętego poziomu recyklingu w taki sposób, że z nałożonych w ten sposób kar umownych uzyska wyższą kwotę, która de facto może przewyższyć wysokość kary jaka zostanie nałożona na zamawiającego zgodnie z rozporządzeniem! Co w istocie powoduje, że ryzyko finansowe wynikające z określonej w umowie odpowiedzialności wykonawcy za nieosiągnięcie poziomów recyklingu wg postanowień aktualnej treści umowy jest nawet większa niż przed zmianą, a przecież zgodnie z wyrokiem KIO z dnia 10.07.2026 r. w sprawach KIO 2226/26 i KIO 2942/26 Izba nakazała zamawiającemu modyfikację dokumentacji zamówienia poprzez zmianę wymagania w zakresie obowiązku wykonawcy osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oraz sposobu ustalenia kary umownej za nieosiągnięcie tego poziomu — przez dostosowanie tego wymagania oraz kary do realnych możliwości osiągnięcia tego parametru w ramach realizacji umowy.

b) poziomy recyklingu liczone są dla zamawiającego z wielu rożnych źródeł, z których jednym tylko jest umowa jaka ma być realizowana w wyniku rozstrzygnięcia przedmiotowego przetargu, rażącym naruszeniem zasady proporcjonalności jest ustanowienia kary umownej liczonej od całości kary jaką ma zapłacić zamawiający, a nie tylko od tej części strumienia odpadów, która stanowi przedmiot umowy, c) ustawa z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1852 z późn. zm.) – powoduje, że od 1 października 2025 roku zaczął obowiązywać system kaucyjny w Polsce, który pozbawił wykonawców przedmiotowego zamówienia odpadów, które mają kluczowe znaczenie w osiągnięciu poziomu recyklingu, natomiast zamawiający odpady pochodzące z „systemu kaucyjnego” może wliczyć do swojego poziomu recyklingu. Długofalowe skutki wejścia w życie systemu kaucyjnego na sposób realizacji usługi są trudne do określenia, a przekładają się na możliwości osiągnięcia poziomów recyklingu przez Wykonawcę;

d) istnieje problem słabej jakości selektywnej zbiórki odpadów komunalnych „u źródła” – największa grupa odpadów w całym strumieniu – około 60% to odpady zmieszane, z których możliwe jest odzyskanie ok 5%;

e) mieszkańcy mogą kompostować odpady ulegające biodegradacji w przydomowych kompostownikach, co bezpośrednio wpływa na ograniczenie możliwości osiągnięcia poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu przez wykonawcę;

f) wykonawca nie ma wpływu na to, jakie odpady zostaną wytworzone przez mieszkańców i właścicieli nieruchomości objętych gminnym systemem odbioru odpadów komunalnych;

g) z najnowszych uwarunkowań prawnych w zakresie rocznych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu oraz poziomów składowania, zmienionych uwarunkowań prawnych co do metodologii wyliczenia tych poziomów, spadającego popytu na surowce – wysokich wymagań recyklerów, co do odpadów podlegających recyklingowi, Na wszystkie te okoliczności wykonawca nie ma wpływu (poza podejmowaniem akcji zachęcających mieszkańców do prawidłowej segregacji, których skuteczność jest ograniczona), a mimo to zamawiający obarczył wykonawcę odpowiedzialnością za osiągnięcie poziomów recyklingu, o których mowa w art. 3b ust. 1 u.c.p.g. pod rygorem nałożenia kary umownej. Świadczy to o nałożeniu kary umownej w oderwaniu od okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (art. 471 Kc) czyli o jednoczesnym naruszeniu art. 433 pkt 2,3 ustawy Pzp. W takich okolicznościach, nałożenie na wykonawcę kary umownej w takiej wysokości jak ta, wskazana w § 26 ust. 1 pkt 29 wzoru umowy stanowi nadużycie prawa podmiotowego zamawiającego do kształtowania postanowień umownych i jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego z uwagi na wpływ zamawiającego na poziomy recyklingu przy jednoczesnym ograniczonym wpływie wykonawcy na osiągane poziomy recyklingu i odzysku.

Odwołujący wniósł o uwzględnienie odwołania i nakazanie zamawiającemu:

1. w zakresie zarzutu nr 1 - 3 nakazanie zamawiającemu wykonanie wyroku KIO w taki sposób, aby doszło do wykreślenia kar umownych w przypadku braku osiągnięcia poziomów recyklingu na podstawie postanowień § 3 ust. 1 pkt 5, § 10, § 26 ust. 1 pkt 29 i pkt 30 wzoru umowy oraz postanowień pkt 13.4. i pkt 14 OPZ; lub ewentualnie

2. w zakresie zarzutu nr 1 - 3 nakazanie zamawiającemu obniżenie wysokości kar umownych ustanowionych na podstawie postanowień § 26 ust. 1 pkt 29 i pkt 30 wzoru umowy do poziomu maksymalnie 0,1% wartości kary jaką zapłacić ewentualnie będzie musiał zamawiający w przypadku nieosiągnięcia poziomów recyklingu w odniesieniu tylko do tej masy odpadów, która pochodzić będzie z realizacji przedmiotu zamówienia i którą faktycznie zapłaci zamawiający. Tak, aby warunkiem obowiązku zapłaty kary umownej było jej wcześniejsze zapłacenie przez zamawiającego oraz wykreślenie postanowień § 3 ust. 1 pkt 5 i § 10 wzoru umowy oraz pkt 13.4. i pkt 14 OPZ; lub ewentualnie w zakresie zarzutu nr 1 - 3 nakazanie zamawiającemu zmianę postanowień Pkt 14.1. SWZ w taki sposób, aby uzyskał brzmienie:

Wykonawca ma obowiązek w danym roku kalendarzowym zagospodarować odebrane i zebrane odpady komunalne w sposób zapewniający osiągnięcie rocznych poziomów: a. ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania – określonych w przepisach powszechnie obowiązujących, b. przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych – określonych w następujący sposób: za rok 2027 – 27,00%, za rok 2028 – 27,50%, za rok 2029 – 27,5%, c. składowania – określonych w przepisach powszechnie obowiązujących.

Izba ustaliła i zważyła, co następuje

Izba stwierdziła, że odwołanie nie zawierało braków formalnych, został uiszczony od niego wpis, nie zaistniały również przesłanki określone w art. 528 ustawy Pzp, których skutkiem byłoby odrzucenie odwołania.

Ustalono także, że do Prezesa Izby w ustawowym terminie wpłynęło zgłoszenie przystąpienia do postępowania odwoławczego po stronie odwołującego wykonawcy Przedsiębiorstwo Techniki Sanitarnej Alba Spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w Chorzowie. Zgłoszenie przystąpienia spełniało warunki określone w art. 525 ust. 1 i 2 ustawy Pzp.

Zamawiający w piśmie z 11 września 2026 r. wniósł o umorzenie postępowania odwoławczego ze względu na uznanie zarzutów w całości ewentualnie o oddalenie odwołania w zakresie zarzutów nr 1-3 ze względu na ich częściowe uwzględnienie i wykazanie przez zamawiającego braku ich zasadności w pozostałym zakresie. Zamawiający dołączył do pisma:

1) wyciągi z Obwieszczeń Ministra Klimatu i Środowiska w sprawie wysokości stawek opłaty za korzystanie ze środowiska na lata 2026, 2025, 2024 oraz

2) informacja wykonawcy o uzyskanych poziomach za 2025 r. Odwołujący w piśmie z 21 września 2026 r. wniósł o umorzenie postępowania, z uwagi na fakt, że zamawiający po wniesieniu odwołania dokonał modyfikacji treści dokumentacji w taki sposób, że odwołanie stało się bezprzedmiotowe, a dokonane zmiany – w szczególności co do określenia procentowej wysokości poziomu recyclingu jaki osiągnąć ma wykonawca spełnia żądanie zawarte w odwołaniu, ewentualnie w wypadku braku podstaw do umorzenia postępowania zgodnie z wnioskiem, odwołujący oświadczył, że cofa w całości odwołanie.

Biorąc pod uwagę stanowisko zamawiającego zawarte w piśmie z 11 września 2026 r. oraz oświadczenie odwołującego o cofnięciu odwołania z 21 września 2026 r., Izba postanowiła umorzyć postępowanie odwoławcze na podstawie art. 568 pkt 1 w związku z art. 520 ust. 1 ustawy Pzp.

Zgodnie z art. 520 ust. 1 ustawy Pzp odwołujący może cofnąć odwołanie do czasu zamknięcia rozprawy, a cofnięte odwołanie nie wywołuje skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z wniesieniem odwołania do Prezesa Izby.

Cofnięcie odwołania jest nieograniczonym uprawnieniem, z którego odwołujący może skorzystać do czasu zamknięcia rozprawy. Skuteczne cofnięcie odwołania znosi wszelkie skutki prawne związane z jego wniesieniem.

Stosownie do art. 568 pkt 1 ustawy Pzp, Izba umarza postępowania odwoławcze, w formie postanowienia, w przypadku cofnięcia odwołania.

Na podstawie § 9 ust. 1 pkt. 3 lit. a rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania z dnia 30 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 2437) w przypadku umorzenia postępowania odwoławczego przez Izbę w całości na skutek cofnięcia odwołania przed otwarciem rozprawy najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień, na który został wyznaczony termin rozprawy lub posiedzenia z udziałem stron lub uczestników postępowania odwoławczego - odwołującemu zwraca się 90% wpisu; w takim przypadku Izba orzeka o dokonaniu zwrotu odwołującemu z rachunku Urzędu kwoty uiszczonej tytułem wpisu, w wysokości stanowiącej 90% jego wartości.

Odwołujący wycofał odwołanie przed dniem, na który zostało wyznaczone posiedzenie w przedmiotowej sprawie.

Odwołujący uiścił wpis w wysokości 15 000 zł, do zwrotu pozostała wobec powyższego kwota 13 500 zł, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji.

Uwzględniając powyższe postanowiono, jak w sentencji.