Postanowienie KIO 4069/26 z 11 września 2026 r.

Uzasadnienie

Zamawiający Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. z siedzibą w Konstancinie-Jeziornie prowadzi z zastosowaniem przepisów ustawy z 11 września 2019 r. prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 793 dalej: „ustawa Pzp”) w trybie przetargu nieograniczonego postępowanie pn. „Zakup infrastruktury techniczno – systemowej na potrzeby modernizacji i rozbudowy systemów IT/OT” (znak sprawy: 2026/WNP-0194-DU-MJS). Wartość zamówienia jest wyższa niż progi unijne. Ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z 14 lipca 2026 r. pod numerem nr 485690-2026

17 sierpnia 2026 r. wykonawca Cloudware Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniósł na podstawie art. 513 pkt 1 i 2 w zw. z art. 515 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Pzp odwołanie ( Sygn. akt: KIO 4069/26) wobec czynności zmiany treści SWZ dokonanej w ramach wyjaśnień opublikowanych 7 sierpnia 2026 r. oraz zaniechania nadania opisowi przedmiotu zamówienia treści jednoznacznej, przejrzystej i pozwalającej wykonawcom ustalić wymagania właściwe dla każdej z dopuszczonych technologii pamięci masowej.

Odwołujący zarzucił Zamawiającemu naruszenie następujących przepisów

1. art. 99 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 16 pkt 1–3 ustawy Pzp poprzez opisanie przedmiotu zamówienia w sposób niejednoznaczny, niewyczerpujący i wewnętrznie sprzeczny, przez brak jednoznacznego rozdzielenia wymagań właściwych dla dysków SSD od wymagań właściwych dla dysków NLSAS, mimo wyraźnego dopuszczenia obu technologii, co nie pozwala wykonawcom ustalić, czy dyski NLSAS mają spełniać wyłącznie parametry Workload Capability i MTBF, czy również parametry odnoszące się wyłącznie do technologii SSD, i stwarza ryzyko odmiennego przygotowania oraz oceny ofert, w zakresie, w jakim Zamawiający: w odpowiedzi na pytanie nr 3 opublikowanej 7 sierpnia 2026 r. zmienił SWZ w ten sposób, że w odniesieniu do serwerów A1, A2 i C1 dopuścił wykonanie przestrzeni dyskowej zarówno na dyskach NVMe/SSD, jak i na dyskach HDD/NLSAS, lecz sformułował wymagania w sposób, który może sugerować obowiązek spełnienia przez dyski NLSAS także parametrów właściwych wyłącznie dla dysków SSD, w tym dotyczących technologii SLC, MLC lub TLC oraz parametru Lifetime Writes 2925 TBW.

2. art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 16 pkt 3 oraz art. 99 ust. 1 ustawy Pzp poprzez ukształtowanie opisu przedmiotu zamówienia w sposób, który może prowadzić do wyeliminowania albo utrudnienia zaoferowania rozwiązania wyraźnie dopuszczonego przez Zamawiającego i odpowiadającego określonym dla tej technologii wymaganiom, a w konsekwencji ograniczać możliwość uzyskania najlepszych efektów zamówienia w stosunku do poniesionych nakładów, w szczególności przy zastosowaniu ceny jako jedynego kryterium oceny ofert.

Odwołujący wnosił o uwzględnienie odwołania, zasądzenie od Zamawiającego na rzecz Odwołującego kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, według norm przepisanych oraz nakazanie Zamawiającemu dokonania następującej zmiany SWZ:

1) modyfikacji wymogu, o którym mowa w Części II SWZ, w pkt 4 „Parametry pamięci masowej” specyfikacji serwerów A1, A2 i C1, w lit. c, poprzez jednoznaczne rozdzielenie wymagań dla dysków SSD i NLSAS oraz wskazanie, że: (i) do dysków SSD stosuje się wymagania dotyczące Solid State Drive MLC 12 Gbps 512n, technologii SLC, MLC lub TLC oraz parametru Lifetime Writes 2925 TBW, natomiast (ii) do dysków NLSAS stosuje się wymagania Workload Capability na poziomie co najmniej 250 TB/rok i MTBF na poziomie co najmniej 1,5 mln godzin, bez obowiązku spełniania parametrów właściwych dla dysków SSD.

Odwołujący wskazał, że posiada interes w złożeniu odwołania, ponieważ jest wykonawcą zdolnym do ubiegania się o udzielenie zamówienia i zamierza złożyć ofertę w prowadzonym przez Zamawiającego postępowaniu, wykorzystując dyski wyraźnie dopuszczone przez Zamawiającego. Zaskarżone postanowienia nie pozwalają jednak jednoznacznie ustalić, wymagań właściwych dla każdej z oferowanych technologii. Powoduje to według Odwołującego ryzyko odrzucenia oferty albo konieczność przyjęcia bardziej kosztownej konfiguracji niewynikającej z jednoznacznego wymagania SWZ, co osłabia konkurencyjność cenową oferty Odwołującego i może pozbawić go możliwości uzyskania zamówienia, a tym samym spowodować szkodę w postaci utraconych korzyści związanych z jego realizacją.

Przystąpienia do postępowania odwoławczego po stronie odwołującego ani po stronie zamawiającego w ustawowym terminie nie zgłosił żaden wykonawca.

27 sierpnia 2026 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe Odwołującego, w którym oświadczył on, że cofa złożone odwołanie.

3 września 2026 r. do akt sprawy wpłynął wniosek Zamawiającego o umorzenie postępowania odwoławczego na postawie art. 568 pkt 1 ustawy Pzp.

Mając powyższe na uwadze, Izba zważyła i ustaliła, co następuje:

Odwołujący w piśmie procesowym z 27 sierpnia 2026 r. złożył oświadczenie o cofnięciu odwołania, które zostało podpisane przez osobę umocowaną do podjęcia tej czynności, a jak stanowi art. 520 ustawy Pzp, odwołujący może cofnąć odwołanie do czasu zamknięcia rozprawy, a cofnięte odwołanie nie wywołuje skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z wniesieniem odwołania do Prezesa Izby.

Biorąc pod uwagę powyższe, Izba uznała, że zachodzą podstawy do umorzenia postępowania odwoławczego w oparciu o art. 568 pkt 1 ustawy Pzp, w myśl którego Izba umarza postępowanie odwoławcze, w formie postanowienia, w przypadku cofnięcia odwołania.

Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. a rozporządzenia w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania (Dz.U. z 2020 r. poz. 2437):

W przypadku umorzenia postępowania odwoławczego przez Izbę w całości na skutek cofnięcia odwołania przed otwarciem rozprawy najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień, na który został wyznaczony termin rozprawy lub posiedzenia z udziałem stron lub uczestników postępowania odwoławczego - odwołującemu zwraca się 90% wpisu; w takim przypadku Izba orzeka o dokonaniu zwrotu odwołującemu z rachunku Urzędu kwoty uiszczonej tytułem wpisu, w wysokości stanowiącej 90% jego wartości.

Wobec powyższego orzeczono, jak w sentencji.